XOSÉ CARLOS CANEIRO
15 feb 2006 . Actualizado a las 06:00 h.FOISE San Valentín con paso de rosa vermella, de floristería. Concha, sete anos, apareceu na casa cun debuxo obsequiado polo seu noivo. Con el comenta cousas cariñosas, cartéase e dirime o presente a golpes de ilusión. Marta, catro anos, tamén ten noivo. Eu contemplo a súa tenrura dende a cabina da noite: medio lunático. Quixen saír de copas con San Valentín e resulta que Valentín era abstemio. Os gatos xa non andan polas rúas do meu barrio e o eco dos meus pasos parece unha rapsodia, melancólica. O amor é unha lotería. Que Cupido acerte coa frecha: un pleno na primitiva da vida. A min non me importa que sexa unha cousa hormonal, que se acabe aos doce meses, que quérote quérote e despois nada. Impórtame porque sen corazón, sen quérote quérote, o ser humano é pedra. Vamos, que nin ser nin humano. Un Indiana Jones buscando a arca perdida. A mesma que buscaba Valentín no portal, sentado. Díxome: te lo advierto, chaval, soy un santo. Un santo de escaparate. Eu, como levaba tres copas, sentei con el. Cantamos por Los Panchos. Despois, como zombis, entramos nun bar no que prohibían fumar. Valentín, que ilusiona a Marta e a Concha, quería apuntarse en Operación triunfo. Confeso que chorei. Amargamente.