OS COMENTARIOS destes días sobre o síndrome depresivo post-vacacional, que parece que todo o mundo padece, tróuxome á memoria a figura de dúas mulleres que coñecín na miña xuventude, dúas donas octoxenarias que se poñían na familia como exemplo de vivir prácido e feliz. Dicían delas que o segredo do seu benestar físico e mental estaba en que respetaban escrupulosamente o precepto de repousar a sesta. Non se trataba só de descansar despois de xantar, senón de convertir en tempo de repouso ese tramo de tempo que ven despois, no que a maioría dos mortais se debate entre os desexos de continuar sesteando e os sentimentos de culpabilidade polo tempo «perdido». Aquelas donas tiñan craro o que hoxe proclaman psicólogos e psicoterapeutas: entre a inactividade e a acción, igual que entre as vacacións e o traballo cotián, ten que haber un período de transición no que o corpo e o espíritu se vaian acomodando á nova situación. Pero isto require tempo, que é xustamente a gran carencia do mundo de hoxe. Nunca temos tempo para facer todo o que nos gustaría facer, así que recortamos as transicións e lanzámonos dunha banda a outra: traballamos ata o venres as tres, e as tres e media saímos de fin de semana para voltar na noite do domingo e retornar agotados ao traballo a mañá do luns. E o mesmo nas vacacións do verán. ¿Quén volve repousado ? ¿Quén ao abrir a porta da casa, coas maletas ao redor como restos dun naufraxio se sinte con azos para iniciar setembro? Pero se optamos por un verán tranquilo, de pouco movemento e poucas actividades, temos a sensación de non aproveitar as oportunidades, de deixar pasar a ocasión de viaxar, de practicar novas actividades; en fin, de facer algo distinto e excitante. Quizá o segredo das vellas donas non consistía só en repousar a sesta senón en repartir ben o seu tempo, en escoller con coidado en que querían empregalo e en darlle a cada cousa o vagar necesario para que actividade ou ocio fosen fonte de pracer e non de depresión.