HAI ANOS que comenzan cunha epifanía, un día calquera. Pode ser aló polo maio, cando as letras galegas. Tal debeu de suceder cando andaba de vagar entremetido pola poesía do señor Cunqueiro, mentras tiña a regalía de escoitar a Kreuzer , de Beethoven, saíndo das mans da Maria Joao Pires e do Augustin Dumay. Oíndo á Pires e ó Dumay medrar xuntos, interpretando, foi doado entender tanto sono escondido entre as herbas de Cunqueiro, onde a vaca do vento muxe, e onde aquel outro vento foxe a traveso da pedra. Ou, mesmo nun repente, fica nela ordenado en ondas como o mar. Un non se pregunta de onde veñen sendo aqueles ventos, tantos ventos como recolle, conta, describe, ordena e clasifica o señor Cunqueiro. Un acomódase ben a que piano e violín traian de seu as falas dos ventos, onde herba a herba, de aquí e acolá, se recuperan certezas sobre dun outro país, dun outro tempo. Onde medrar xuntos non é milagre arrincado ó cotián. Onde o vento, caseño ou bravo, trae as palabras secretas que levan á trabe de ouro. Un libro, recuperado do seu apousado vivir nos andeis. Unha peza musical, de sempre, con novas mans. Sucede así a descuberta dun tesouro: aquelo que nos achega o infinito e fai que os corazóns se disolvan. Atopado un tesouro, nada extraña que a Terra se poida explicar redonda tódolos días, mesmo de mañán que de noite, deixando o mar ir e vir. No entanto, unha man colle o mar e a outra o veleiro, nunha fala có vento. Tal e como, se atenden, se escoita no andante da Kreuzer, onde se atopan en violín e piano tódolos rexistros entre vento e mar, entre mar e veleiro. Mesmo aqueles onde o son da gaita, unha gaita mareira, esvaese no medio da néboa. Pasan días, corre o ano. En Bares danse a falar os ventos. Saudan ó seu D. Álvaro Cunqueiro no vintetrés cabodano. Sempre pasmados daquel seu enfiar e pulsar palabras que ecoan coma violas nos salóns dun pazo deserto. Dan aviso dun vento de gaita, punteiro e roncón, esculcador das palabras secretas que nos acheguen á trabe de ouro. Un vento de gaita xurdido da néboa do mar. O Víctor Freixanes vindicando fala e país, tamén na Academia. Neste ano. Comenzado aló polo maio das letras galegas, 60 despois daqueles Tesouros.