SUPOÑO ó lector familiarizado dabondo coa cociña italiana como para non ter que explicar un dos seus pratos máis populares. Sobre finas capas de pasta, esténdense sucesivamente os amoados, a carne picada, os condimentos varios, que se estructuran en niveis, uns enriba dos outros, uns tapando os outros, ata lograr o conxunto, compacto e apetitoso. Métese no forno e que aproveite. O secretario de Estado de Relacións coas Cortes, Jorge Fernández Díaz, contesta a unha pregunta formulada no Parlamento español (¡vai para tres meses!) polo deputado Francisco Rodríguez e afirma que «los medios de anticontaminación y avistamiento de manchas previstos por el Gobierno, unidos a los convenios de colaboración firmados con algunas cofradías, han conseguido que no se haya producido una entrada significativa de fuel en las rías de Arousa, Pontevedra y Vigo» (cito por La Voz de Galicia de onte). Aínda hai pouco, nun debate emitido en directo pola Segunda Canle da TVE, excesivamente cargado de participantes, por certo, polo que a penas tiveron tempo de debatir nada, un comandante explicaba que dende o primeiro momento da catástrofe, o exército estivera nas praias, «atendiendo a las necesidades que demandaba el suceso, de acuerdo con las órdenes de la superioridad». E mesmo deu cifras, bastante espectaculares. Non é o unico caso. O propio presidente Aznar, cinco ou seis semanas despois do accidente, xa dicía que a atención fora inmediata, que os dispositivos da Administración funcionaran dende o primeiro día, dende as primeiras horas, atentos todos á acción de control, que se acometera coa máxima eficacia. Tamén deu cifras. A presentación de cifras é sempre un recurso demoledor. Póñense enriba da mesa, case sempre sen posibilidade de ser contestadas, e o efecto na audiencia adoita ser contundente: 60.000 voluntarios, 40.000 membros do exército, non sei cántos kilómetros de boias de contención, 49.000 toneladas de lixo retiradas do mar, 53.000 recollidas nos coídos e nas praias... O día de Noiteboa tiven ocasión de saír ó mar cun equipo de TVE que se achegou ata a boca da ría de Pontevedra, entre o Cabicastro e a punta norte de Ons. Horas antes, o ministro Trillo declaraba que as praias galegas, pasada a marea, e gracias á intervención do exército, lucían de novo esplendorosas . Os voluntarios xa non se necesitaban. España podía estar tranquila. E a primeira vista era así. O redactor do equipo preparou unha intervención en directo, confirmando esa impresión. Tivemos que ir buscar ós mariñeiros. «Está debaixo», dixéronnos. «Isto é coma as croquetas. Fariña por riba e o chapapote dentro». Dous redactores deste periódico comprobárono estes días, percorrendo os areais afectados. Na maioría dos casos, mesmo a un metro de profundidade, está o veneno. A táctica segue sendo a mesma: cubrir con información (con novas capas de información) a realidade vivida. Os que estivemos nas praias aqueles días de novembro, na primeira semana da catástrofe sobre todo, vimos cos nosos propios ollos o que agora se nos presenta con ollos alleos. Estabamos alí. Non foi un soño. Non foi unha alucinación. ¿Como poden dicirnos que foi doutra maneira o que tan duramente padecimos e pedacemos aínda? ¿Quen se botou ó mar? ¿Quen organizou a actuación dos mariñeiros e as confrarías? ¿Onde estaban os recursos? A espiral é diabólica. A protesta civil nace desa indefensión, dese desamparo, que agora queren presentar doutra maneira. De tanto repetir que foi así (como eles din) acabaremos crendo a súa versión do pesadelo: aquí non pasou nada. Como a lasaña, como a area fina que moven as mareas. Nin é xusto, nin parece decente.