HOUBO un tempo no que gostamos da obra e da figura de Arthur Rimbaud. Caracterizárao Verlaine como semellante a un anxo desterrado. Permanecera en parís durante unha longa tempada, naquel barrio coorista de Montmartre, de bohemia e grandes chalinas. Casino de Mimi Pinson, rue de Mont Genis, a de Berthe e Norvins. De pintorescos cafés con pretensión de cabarés. Pero París fatigábao. «Xa teño feito a miña xeira. Voume de Europa, o aire mareiro queimará os meus pulmóns, torraranme os perdidos climas». Aquí comezou unha peregrinaxe sen pousa do Shakespeare neno, como o nomeou Victor Hugo. Aínda que pensaba abandoar Europa, ese viaxeiro da poesía percorrería algúns países: Inglaterra, Alemaña, Austria, Italia. O afán de aventura levaríao a todas partes. Entre os alistados do exército carlista apareceu o seu nome, malia se non incorporar a el de xeito definitivo. Andou tamén por Grecia e Noruega como membro dunha compañía de circo. Foron terras lonxanas as que sucederon ás europeas. A enigmática Java, Exipto... Ó cabo, para rematar os seus días no hospital da Concepción de Marsella. O seu espírito exquisito reflectiuse en tódolos actos. Cando exerceu o comercio momo medio de vida, foi para trafegar con materiais delicados, como o pó de ouro e o marfil. Este era o Rimbaud excéntrico, violento, de poucas palabras. Os parnasianos ceaban mensualmente en Les Vilains Bonshommes. Alí xuntábase o mellor da Francia literaria diante das escumosas xarras do bo viño francés. Rimbaud, cos seus poucos anos, non estaba afeito a beber. Era unha noite de reunión. O pequeno comedor amosábase cheo dun aire azuado, mesto de fume. Ó remate da cea sempe se lían moitos versos, que resultaban pesados, aborrecidos. Rimbaud tatexaba palabras de desapego: «Que cale ese home. Estou farto de tanto verso». O poeta Carjat respostou de contado: «Non sei como aturamos que ese rapaz esteña entre nós». O rapaz non apeitou con tais palabras. Fíxose cun caiado-estoque, e guindou unha estocada contra Estebo Carjat. Houbo un revó na concorrencia. Dous amigos tirario de alí a Rimbaud, que tiña moito nervo, para que durmise a bebedela. Contaba daquela dezaséis anos. Finou aínda mozo, ós trinta e sete. Non quixo ser un bo burgués no lugar natal de Charleville, e preferiu levar unha existencia de vagabundo. Os parnasianos non o admiraron, a penas o tiñan e consideración. Pero Rimbaud era un poeta auténtico. Por delicadeza estragou a súa vida. Aventura, poesía, andar. Andar por tódolos camiños. Eterno viaxeiro cara ningures. Quizais nun deses camiños ollara ó soldado do seu soneto, O durminte do val. Atopábase á luz do sol con dous furados vermellos nas costas. E xa non puido alentar o soave recendo dos campos. Foi o poeta un poeta preocupado por lle procurar á poesía a súa verdadeira raizame, o propio cerne atobado. Verlaine, de barbas patriarcais, do que se agardaba sempre o agromo espontáneo do adxectivo exacto, soubo dicir: «Rimbaud... e abonda».