No podemos desdeñar en modo alguno la pugnacidad de quienes defienden unas ideas determinadas. Lo crean o no, los comprendemos muy bien, al menos desde el punto de vista personal. Pero como no es cosa de perdernos en las brumas de las nostalgias individuales, nos limitaremos a señalar que la consecuencia con unos principios propios no debe empañar la relativa objetividad ante los hechos tal como se producen. Culpar a este periódico, o a cualquier otro, del desarrollo de los acontecimientos, no vamos a caer en la vulgaridad de que equivale a matar al mensajero, pero sí a rogar que se apunte bien. Los preconceptos nunca son buenos consejeros, «vengan de donde vengan», como se decía cuando no se podía hablar con mayor claridad.
06 jul 2002 . Actualizado a las 07:00 h.Vexamos, xa que logo, o que di Luis S. Seoane, desde Narón (A Coruña): «Señor: non parece ética nin estética a súa actitude. Di ser o defensor do lector cando semana tras semana o mundo está equivocado. La Voz de Galicia ten razón unha e outra vez, segundo vostede. Fala de imparcialidade ¿e transparencia? na folga do día 20 de xuño cando nin da dirección nin dende os traballadores de La Voz de Galicia fixeron comunicado público nin explicaron o que aconteceu ese día no xornal. Xornal que se publicou, non distribuiu nin se vendeu. O 80% dos traballadores de La Voz de Galicia traballaron ise día, os transportistas estaban en folga e os quioscos non abriron. Os traballadores estabamos en folga e non cobramos, e como somos nós os que pagamos non mercamos La Voz de Galicia (...)». Dunha banda «o mundo non está equivocado, trabúcanse algúns e outros, non. Doutra, S. Seoane non está moi ben informado. Os xornalistas que quixeron ir á folga fixérono o día 19, por unha razón moi sinxela: o xornal -La Voz e os demáis- ten de informar da folga, para beneficio dos folguistas. Na Voz houbo reunións co Comité de Empresa, houbo comunicación abondo e cada quen tomou a súa decisión persoal, sempre a pensar na data do 19 de xuño. O 20 saiu o diario, mais nunha edición única, cunha paxinación reducida e unha difusión na medida das circunstancias. Exactamente igual que a maioría dos xornais do Estado. Hai xa anos, nos 70, creo, en Bélxica sacaron á rúa un xornal manuscrito como consecuencia dun problema técnico. Afortunadamente para os traballadores -é dicir, para os asalariados- os xornais nunca deixan de acudir aos lectores. «Dereito a ser esquirol» Antonio Prieto, de Cervás (A Coruña), remésanos unha diatriba contra os esquirois, sen facer á Voz de Galicia alvo de nada. A carta acompaña unha copla popular, da que só reproduciremos unha estrofa: «(...) El obrero que traiciona una huelga/en día no lejano/su pago llevará (...)». Segundo Prieto «(...) É verdadeiramente triste e indignante por parte do goberno manifestar que ''débese respeitar a todo aquel o dereito ó traballo'' cando vemos que fóra da folga xeral non é máis que o dereito a ser esquirol (...) Un dereito elemental e non fundamental é defender os intereses da población traballadora e por experiencia poido asegurar que cando lógrase algunha mellora, son precisamente os esquiroles os primeiros en extender a man a isas melloras (...)». En otro aspecto, Gil Garrote Velasco, de Ourense, asegura que «Últimamente se leen en esta sección feroces misivas en contra del gallego. Supongo que en parte a raíz de la entrevista al alcalde de A Coruña, donde Francisco Vázquez volvió a hacer gala de su locuacidad y dijo que los nacionalismos causaban más daños que el terrorismo, entre otras perlas (...).» «¿Cuál es la razón -interpela- por la que sentirse gallego y defenderlo sea estéril, excluyente y de tontos y sentirse español o francés sea un orgullo y un motivo de prosperidad? (...). De paso, ya metidos en faena -añade- se podría proponer que el inglés fuese la lengua universal de los seres humanos, puesto que desgracidadamente cada día ocupa más, y los que hablásemos castellano o gallego seríamos unos retrógrados excluyentes que buscan la ruina del mundo. En Galicia tenemos -remata- la suerte de poseer una cultura y una lengua propias, además del castellano y la historia de España. Alegrémonos de esta diversidad, atacarla no es más que un signo de miedo y de estupidez». Nos parecen los suyos, señor Garrote Velasco, unos argumentos impecables, pero no alcanzamos a comprender por qué no los ha expresado usted en lengua gallega. Opiniones libres De cualquier forma no sabemos a qué se refiere con eso de «últimamente se leen en esta sección». En las columnas del Amigo del Lector, creemos, no. Quizá alude usted a la sección de Cartas al Director, en la cual, como es lógico, se recogen opiniones para todos los gustos. Los firmantes de cada «misiva» son los únicos responsables de sus puntos de vista, y el alcade A Coruña, de los suyos. La Voz de Galicia, lo mismo que cualesquiera otros periódicos, no hace sino darles cabida, para asentimiento o disentimiento de sus lectores.