XOSÉ CARLOS CANEIRO
12 dic 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Anda o país envolto en luces. Iluminado. Tan pronto te saúda un descoñecido con cara de suprema alegría como, inesperadamente, un transeúnte profire un venturoso Felices Pascuas no medio do teu rostro acatarrado. O Nadal é motivo de alta filosofía. Meditar nos seus contidos, horizontais e transversais, é asunto obrigado para calquera pensador residual de periódico. ¿Papá Noel ou os Reis Magos? ¿Colesterol adecuado ou turrón en abundancia? ¿Consumo ou tradición? ¿Crónicas Marcianas ou Operación Triunfo? Preguntas sen resposta que repican no vértice ignoto do infinito. Preguntas, preguntas. ¿Por que naceu Xesús en Belén, clima cálido, e a neve acompaña o familiar Belén navideño? ¿Por que non reaparece e calma as balas que Israel e Palestina vomitan nas entrañas do mundo? A dor non sabe de calendarios. Ela continúa escribindo liñas de ferro co seu alfabeto de sombras. Sen embargo convén non derrotarse, non tirar a toalla, camiñar. Responder Felices Pascuas, sorriso enorme, ao transeúnte que cruza contigo o seu destino. Borrar os días lentamente, gozando da chuvia, da néboa, do sol venturoso que colga das farolas do futuro. Gozar. En Nadal, incluso.