CARLOS CASARES Á MARXE
13 sep 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Cando eu empezaba con esta manía de escribir («¡Mire por onde lle foi dar!», díxolle unha vez un home sinxelo ó meu pai), tendía, como todos os rapaces que queren ser escritores, a usar unha linguaxe florida e algo barroca, plagada de adxetivos, metáforas e comparacións. Unha vez, nunha redacción escolar, para dicir que unha señora estaba feliz, escribín que tiña o corazón cheo de paxaros. Con bo criterio, o profesor encargado de corrixir aqueles escritos díxome amablemente que a mellor maneira de expresar un sentemento como aquel era describilo da forma máis sinxela posible. Non me gustou. Aínda que o meu mestre engadiu outras consideracións, quizais para matizar a contundencia da primeira afirmación, eu seguía sen concordar con aquela recomendación tan espartana. Dixo que a habilidade dun escritor non consistía en facer poesía con palabras, senón en descubrir a poesía que se esconde, ata que alguén a saca a luz, na parte invisible da realidade. Tiveron que pasar anos para que eu entendera o que me quería dicir. Estes días, contemplando con estupor unha e outra vez nas pantallas de televisión as imaxes espantosas do que sucedeu nos Estados Unidos, de pronto vin cómo o primeiro avión se dirixía como un raio furioso cara ó seu obxectivo, nunha das Torres Xemelgas. Na mesma toma víase tamén un paxariño voando quen sabe cara onde. Pensei que aquel podía ser o elemento poético que se oculta sempre detrás das cousas, incluso debaixo da loucura, o odio e o fanatismo máis bárbaro. Logo xa me decatei de que me equivocaba. A aquelas horas había xa miles de homes e mulleres traballando entre os escombros, loitando polos seus semellantes.