CARLOS CASARES Á MARXE
05 jun 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Estes días, ó acordarme do amigo nepalí do que falei nos dous últimos artigos, veume á memoria un suceso ocurrido naquel congreso canadiano, que tivo como protagonista a un dos homes de máis mal xenio que coñecín na miña vida. Chamábase René, debía contar uns trinta e cinco anos, levaba o pelo cortado ó cero e andaba sempre moi estirado, con aires solemnes de fidalgo. Formaba parte da intendencia e tiña todo o aspecto de ser un deses tipos activos que resolven pequeneces, pero a base de berrar con todo o mundo. Por unha desas nimiedades que debía resolver, mantivo un altercado co poeta galego Luís Tosar. Por moito que este intentaba calmalo dicíndolle que non se trataba de ningún asunto importante, o tal René tomouno como unha cuestión persoal, na que parecía entender que se xogaba o seu prestixio como organizador e mesmo a súa dignidade. No cumio da súa cólera, dixo: «¡Saiba vostede que son cabaleiro da Orde das Letras e das Artes!». O amigo nepalí, que asistía en silencio ó ataque incontrolado do enorgúmeno, sentiuse tan molesto, que interveu para dicir: «Vostede non é un cabaleiro». E a continuación, volvéndose ó poeta ofendido, como se o berrecallo non estivese presente, engadiu: «Este señor non ten cabalo, que o vin eu chegar en coche esta mañá». O meu ataque de risa quedou afogado polos alaridos do intendente, que lle espetou: «¡Pois vostede, na súa terra, non andará nin nunha bicicleta de segunda man!». Rápido como un raio, o noso amigo respondeulle: «Eu ando a pe, a dúas patas, pero gustaríame andar a catro para non parecerme a xente como vostede».