EL DÍA DE LA SUERTE XOSÉ CARLOS CANEIRO, escritor
22 dic 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Convénzanse, pagamos incluso por respirar. En decembro un pouco máis que no resto do ano. Comercios, felicitacións da Unicef, locais alimentarios, loterías: ese imposto que o Estado utiliza para cobrar dereitos. Os seus dereitos sobre a ilusión. Non existe outro motivo. Os cidadáns non deben caer no desarraigo, no perpetuo desconsolo, no túnel gris que Sábato escribiu para gozo da humanidade. Por iso existe o vintedous de decembro, data que non tería sentido no calendario se non fose polo sorteo de Nadal. Ilusionante, sen dúbida. E a ilusión hai que pagala. Porque Facenda e Compañía, entes benéficos ao servicio da causa, non deixan pasar inutilmente acontecementos tan singulares. O Estado, como a Banca nos xogos de azar (e nos outros), sempre gana. Nós, case que nunca. Pero paga a pena. Teño amigos que non dormen na noite do vinteún, outros que empregan todo tipo de artificios supersticiosos para conseguir a boaventura, algúns que analizan por vía histórica as probabilidades dos seus números. Instálanse na esperanza. Trátase diso, simplemente: a ilusión. ¿Que sería de nós sen o vintedous de decembro, sen os nenos de san Ildefonso, sen as declaracións xubilosas dos afortunados? Parece que a existencia se volve máis soportable. Afable. Amable como o turrón que nos alivia o pesar. Grata como o Rei Melchor de finísima barba que recende a suor navideña e que colle os nosos fillos no seu colo protector (eu reivindico aos Reis Magos, incluso estou disposto a organizar manifestacións da cidadanía para combatir ao nórdico Noel). A lotería de decembro serve, ademais, para certificar que o significativo é a saúde. Que non resulta relevante o imperdonable olvido dos premios e das pedreas. Que non importa a ruína da Bolsa. Que parece intranscendente o declive económico. O importante é a saúde. Á ela, á lotería, debo a miña vocación escritora. Conto a miúdo que en certa ocasión pedín de bailar a unha dama, cando nas discotecas aínda se estilaba tal hábito. Díxome que si. Bailamos. Namorado confesei: «¡Que ollos máis lindos tes!». Ela, probablemente frustrada porque o Gordo nunca caera na súa casa, contestou: «¡Bueno home bueno, o importante é ter salud!». Iso, literalmente, foi o que dixo. A min quedoume a saída da literatura para subsistir. E a lotería. Ese tributo que o Estado embolsa para que a ilusión siga petando, teimuda, no noso corazón.