David Castro: «Ficharía a Miguel Loureiro antes que a Messi para o Racing»

Elba de la Barrera Agulló
Elba de la Barrera FERROL / LA VOZ

OPA RACING

Caricatura de David Castro, jugador del Racing.
Caricatura de David Castro, jugador del Racing. ABRALDES

O central de Cuntis estudou ADE sen imaxinar que chegaría ao fútbol profesional, e elixe como reforzo a un antigo compañeiro, agora no Huesca

12 feb 2024 . Actualizado a las 11:05 h.

Para David Castro Pazos (Cuntis, 1995) a súa chegada a Ferrol no verán do 2021 supuxo o comezo dunha viaxe que, da man do Racing, acabaría por conducilo ao fútbol profesional. Cos seus 1,92 metros de altura, o avión de Cuntis, formado nas filas do Pontevedra, é xa un activo imprescindible para o club, tanto no campo coma no seo do vestiario.

—Cal é o seu primeiro recordo cun balón de fútbol?

—Como moitos rapaces de aldea. Xuntábame cos meus veciños. Eu era o máis pequeno e sempre íamos xogar ao xardín da miña casa ou á finca do lado. Fixemos unha portería de ferro. Calquera sitio nos valía.

—Como da o salto da súa finca a un equipo?

—A categoría de máis cativos do Atlético Cuntis a adestraba o meu tío. Eu aínda non tiña a idade. Lembro que precisaban xente. Eu estaba xogando ao fútbol co meu veciño e miña nai preguntoume se quería apuntarme e dixen: ‘Veña, vale. Xogo tódolos días. Dáme igual onde’.

 

Sempre xogou en demarcacións defensivas?

—Non. Non [ri]. Xogaba por diante. Era forte. Tiraba ben a portería e nesas idades xogaba, en fútbol sete, en banda e en posición de ataque.

—A pelota non estivo rifada no seu caso cos libros. Cursou o grao de ADE en Santiago...

—Eu cando empezo a estudar non penso que vaia adicarme ao fútbol. Miña idea sempre foi formarme e buscarme saída laboral no mundo da empresa. No meu primeiro ano en Pontevedra eu estaba mirando de preparar unha oposición...

—Foi no Pontevedra onde explotou... Baralla volver?

—É o meu club referente desde pequeno porque é o que tiña máis preto da casa. Sempre estiven moi cómodo. Nunca diría que non volvería porque lle teño moito cariño, pero xa sabemos que isto da moitas voltas e nunca se sabe.

—Imaxinaba acabar figurando en videoxogos e que os nenos enchesen a rúa coa súa camiseta?

—Non son moi consciente. Non xogo ao FIFA. É un motivo de orgullo que os nenos pola rúa leven a camiseta do Racing. Seguramente có paso do tempo me faga máis ilusión. Dentro de anos, dicir: ‘ostras, eu saía no FIFA'. Neste momento, pensaba que me abraiaría máis, pero lévoo con naturalidade.

 —Un paralelismo do que está a acontecer co Racing...

—Individualmente son consciente de que foi un salto abismal e dos máis complicados da miña carreira. E, a nivel de Racing, tamén. Pese a ser un club histórico de Segunda, levábamos sen estar aí e penso que imos darlle máis valor co paso do tempo. Sobre todo se isto se consolida e algún día incluso se progresa e en x anos tocar a Primeira División. A xente pensará naquel gol de Joselu en Terceira ou Primeira Federación. Esas cousas quedarán para sempre.

—Algún alcume inconfesable?

—Que non transcendera [dubida]. Coido que non. Só o de Mudi polo de calado, que cada vez menos. A xente de Pontevedra e do fútbol base segue a chamarme así.

—Xa non é o máis caladiño do vestiario?

—Non son de falar moito. Estou máis solto porque levas tempo e coñeces a máis xente.

—Se Jon García é a súa dupla no campo, cal é a extrafutbolística?

—Desde que cheguei a Ferrol, moita xente. Con Miguel Loureiro sigo tendo contacto practicamente a diario. Compartimos moitas inquedanzas e somos moi parecidos en como vemos o fútbol. Diego Rivas, Pumar, Quique Fornos, Kevin Presa. Agora Álex López e Pumar, que segue aí.

—A que bota máis de menos do curso do ascenso?

—Diría a Diego Rivas, a Joselu e a Quique Fornos. Son os tres cos que máis tempo compartía.

—Con quen durme nas viaxes?

—Agora hai pelexa [ri]. O capitán —por Álex López — quere ir sempre só cando as habitacións son impares e eu normalmente ía con Pumar. Cando Pumar non viaxaba, con Álex.

—Vaia, unha manía do capi...

— Si, si. É o que manda [ri].

—Recibe unha chamada de Carlos Mouriz e lle di que pode fichar a quen queira sen límite de presuposto. A quen traería?

—Fixéronme esa mesma pregunta hai unhas semanas nun cole e vou dicir o mesmo. A Miguel Loureiro. Sen dúbida. Ficharíao antes que a Messi ou Halaand, que é o que pensabas que ía dicir. Para nada. Estaría súper contento con Miguel Loureiro.

EN CURTO

JOSE PARDO

«O miradoiro do antigo observatorio naval de Ferrol é espectacular para ver o atardecer»

Discreto. Deses futbolistas pouco tribuneros que falan a través do fútbol. David atópase cómodo nun club coma o Racing co que garda non poucos paralelismos.

—Ten algún ritual?

—Non son supersticioso. Non hai ritual máis que facer a miña activación, e se me saio de aí tampouco curtocircuíto.

—Tampouco canción fetiche?

—De camiño ao estadio algunha de Macklemore. Non son de escoitar música bucle. De relax, Vetusta Morla.

—Un deporte?

—De pequeno xogaba ao tenis de mesa có meu curmán, voleibol nos recreos... En verán tenis e pádel e bici cos amigos.

—Un lugar de Ferrol?

—O miradoiro do antigo observatorio naval. Que ves a praia de Doniños e o horizonte máis cara a Valdoviño. Espectacular para ver o atardecer.

—E un sitio para xantar...

—Podería dicir varios. Casalexo, un dos meus favoritos. Bacelo, Casa Maruxa, O Parrulo. Hai moitos máis, pero estes son os que máis repetín.

—Un libro?

—Hai un que me recomendou Diego Rivas, Antifrágil: las cosas que benefician del desorden, de Taleb. É un pouco filosófico. Narrativa non leo demasiado. Son un pouco friki e tiro máis de cousas relacionadas coa empresa.

—Serie e peli...

—De series, Breaking Bad, Prision Break e Peaky Blinders, e de películas Avatar e unha da Segunda Guerra Mundial que me recomendou Álex López, pero non me lembro do nome. Logo mándocho por WhatsApp. [Cumpre coa promesa e o filme é de The Imitation Game, biografía do matemático Alan Turing].