¿Como soa un merlo en Vilalba ou un ferreiro que traballa en Becerreá?

Os sons da natureza, da choiva, do caudal do Miño ou do vento forman parte do mapa sonoro de Galicia


lugo / la voz

Hai sons que, ás veces, pasan desapercibidos. Sen embargo, moitas veces provocan sensacións que marcan a historia das vilas e das aldeas da provincia de Lugo. Escoitalos dun xeito distinto, centrando todos os sentidos nunha mesma melodía pode axudar a recuperar unha identidade que moitas veces pasa desapercibida ou incluso remata sendo esquecida, especialmente nas cidades. Cabe recordar que as aldeas foron durante anos -e aínda o son, as que non quedaron baleiras- foco de vida, de movemento, e de todo o cotiá. Só coñecendo as raíces se pode avanzar e saber cara a onde camiñar e por que. O proxecto foi realizado polo Consello da Cultura e en total hai máis de 500 rexistros sonoros rexistrados nun mapa interactivo de toda Galicia.

O mapa sonoro está agrupado en coleccións, seguindo tipoloxía e distribución xeográfica. Recolle lendas, falas e sons, pero tamén moitos oficios e tradicións. A través da páxina web, é posible explorar todos os sons, así como os seus espazos. Tamén é posible coñecer a diversidade cultural e paisaxística da provincia, a través de voces e sons. Todos os temas pretenden transmitir a imaxe real nos distintos recunchos de Galicia.

Ademais, é posible colaborar co Consello da Cultura, que acepta contribucións e gravacións a través de internet (http://mapasonoro.consellodacultura.gal/).

Merlos, choiva e lareiras

O son dun carro subindo, porcos comendo, o canto dun merlo, a choiva nunha eira, o lume da lareira e un zoqueiro con trade son algúns dos sons que se poden escoitar no mapa sonoro de Galicia, que percorre a provincia de Lugo e, máis concretamente, O Castro e Pardiñas, a poucos kilómetros de Guitiriz.

Ríos e contos de meigas

O proxecto tamén ofrece unha viaxe sonora polo río Miño, a través do seu caudal, dende o seu nacemento e ata a súa desembocadura. Carlos Suárez e Jesús Otero recolleron e documentaron diferentes sons da auga, e a súa interacción co resto da paisaxe. No mapa interactivo, é posible viaxar ata a confluencia dos ríos Miño e Támoga, en Cospeito. Tamén se pode chegar ata o nacemento do Miño, en Irimia.

Un conto de meigas en Castro de Rei, ó borde da N-640, que vai de Vilagarcía a A Veiga, fala da historia da dialectoloxía oral e recolle textos de distintas xeracións e falantes, rexistrados entre mediados dos anos 70 e dos 90. Un labrego de 30 anos no 1974 fala de como o seu tío visitaba nunha casa antiga a unhas mulleres que dicían ser meigas.

Toxos e follas secas

Un cazador saíu ó monte e pillou dúas perdices. O cura quíxollas comprar, mais el díxolle que tan só podía invitalo a comelas. O relixioso aceptou a ir, mais despois de dar misa. Así comeza un conto narrado por unha estudante de 14 anos e que data de decembro do ano 1974. Está capturado en Ouselle (San Cosme), en Becerreá.

Alguén roza os toxos en Santa María (O Corgo). O son é constante e ata melódico. De repente, escóitase un ruxir metálico que bate cos fieitos. Alguén afía a fouce para seguir traballando.

As follas secas do outono forman a banda sonora que da a benvida ao inverno. O son que desprenden forma parte dos sons da terra e tamén dunha identidade galega que agocha nos seus montes a esencia de Galicia.

Peneirando gran en Marei (O Corgo). O son penetra nos oídos e regálalle unha estampa moi habitual hai anos nas aldeas de provincia. Aínda se mantén, pero é máis difícil vela, e disfrutar do seu son. Baixo un ritmo constante, forma unha melodía que mestura tradición e bo facer.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

¿Como soa un merlo en Vilalba ou un ferreiro que traballa en Becerreá?