Albor, 100


Por (case) nada do mundo trocaría o rumbo desta columna de xoves. Agás hoxe. Porque a ocasión ben o merece. En realidade é el quen o merece, don Xerardo Fernández Albor, que cumpre cen anos. Coñecín a Albor nun programa da TVG. Falei sosegadamente con el. Escoiteino con atención e admiración crecentes, quero dicir que cada minuto que pasaba o personaxe producía en min maiores afectos. Esa é a primeira sensación que un experimenta cando coñece a Albor: é imposible non querelo. Perspicaz, de ánimo sereno, culto e capaz de trenzar ao seu redor unha aura de cima intelectual. Un sabio en senso estrito. Un humanista, fundamentalmente. E digo humanista no significado máis lato da palabra: preocupado polo ser humano, as súas luces e sombras, o seu fulgor e avernos. Por Albor póñome hoxe de festa, para celebrar con el e con Galicia enteira que cumprir cen anos é unha boa noticia. Para todos. Porque os anos son memoria e nos de Albor vai escrita a nosa, a deste país que sabe moito de abismos, pero tamén de esperanzas e apertas. País, Galicia, capaz de vislumbrar mil naufraxios e, porén, coa proa disposta para conquistar océanos de futuro. Albor é Galicia. Bo e xeneroso. Un paradigma de home excelente, que é máis excelente aínda cando un ten a fortuna de coñecelo. O pasado domingo, nun traballo periodístico de altura, Domingos Sampedro tiraba dos fíos de Albor para perfilalo con pericia singular. Deunos un debuxo exacto do home e do político, tamén do intelectual, aviador, europeísta, ávido lector. Pintou con cores de mar, galegos, a súa alma bondadosa. Eu quédome con esa lección que La Voz entregou hai catro días: a bondade de Albor no friso dos 100 anos. Felicidades, presidente.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
21 votos

Albor, 100