«Oxalá se fora máis politicamente incorrecto»


| No festival ao que lle deben gran parte da súa existencia, Liviao de Marrao, un grupo de dez rapaces que reivindica o bravío do rural e que pasea a un cocho rockeiro e punkie polos palcos da comunidade, chega co seu novo disco, Que cada cão lamba a sua caralha. Xurxo Novoa (Chantada, 1986), o guitarra, resume este segundo traballo, tras a maqueta Á machada, como a proclamación da súa historia e da retranca.

-Considéranse herdeiros da xeración do Xabarín.

-A nosa proclama é reivindicar o movemento cultural do bravú, que se orixinou en Chantada co Manifesto de Viana, ao que lle dedicamos un tema neste disco, coa colaboración de Heléctrico (Rastreros), Vituco Neira (Ruxe-Ruxe), Xurxo Souto (Os Diplomáticos de Monte Alto), Jasper (NAO) e Bocixa (Zënzar).

-Reivindican un movemento dunha xeración anterior, que ven de celebrar 20 anos.

-A música que facemos traémola ao que é noso. Somos de orixe rural basicamente e reclamamos esa vivencia. Somos da zona sur de Lugo, que é a máis deprimida a todos os niveis e a música que se fai non conta con iso. Nós queremos manter esa cultura viva.

-Non se lles pode acusar de ser politicamente correctos.

-Oxalá se fora máis politicamente incorrecto. Se dicimos as cousas como as pensamos, sen eufemismos, choca, aínda que a xente tamén o pense non é capaz de dicilo pola autocensura e o medo. Temos unha actitude reivindicativa, pero non deixamos a festa nin esa retranca típica galega.

-¿Teñen un ideólogo? ¿Como arman os temas?

-Non temos un sistema, polo xeral cada un ten un campo no grupo. O cantante e o violín son filólogos, no campo das humanidades achegan máis. Pero isto é un colectivo dinámico, non só facemos música, somos unha entidade cultural.

-¿Como é o novo disco?

-Recolle un pouco a cultura de Chantada, as nosas vivencias, a nosa historia, non consideramos a historia como un produto de museo, senón que queremos mantela viva. É como a revista Bravú, a publicación que sae cando a situación o require. O noso ten que estar aí para cando se precisa. É máis unha actitude.

-Fan moitas homenaxes.

-Son doce temas e recollemos varios aspectos, como a historia das antigas cantigas de Xohán de Requeixo, se os propios chantadiños non reivindicamos esa figura ninguén vai vir de fóra a facelo; facemos unha homenaxe a Os Barrios, un dos grupos de gaitas máis antigos de Galiza; dedicámoslle unha canción ao Molina, un señor moi coñecido por Chantada como festeiro e que non deixa de ser parte da nosa cultura; tamén levamos unha adaptación do tema 15 en Castro, de Xoán Carlos López, para agradecer o pobo de Castro esa forza; outra peza está dedicada a Pedro de Agromán, unha historia bastante silenciada e que foi un pequeno Nicolás da época e a guinda é Cantiga de feto, contra o decreto sobre o aborto de Gallardón.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Oxalá se fora máis politicamente incorrecto»