Manuel Veiga: «A miña novela é a memoria dos que nos fixemos adultos na Transición»


Oescritor e xornalista monfortino Manuel Veiga presentará mañá na Feira do Libro de Monforte -ás 20 horas- a súa última novela, Os xornalistas utópicos, publicada por Edicións Xerais.

-¿Que supón este libro no conxunto da súa obra?

-A visión do autor con respecto aos seus libros é máis subxectiva e tamén máis arriscada, pero creo que esta é a miña obra máis elaborada e a que máis satisfeito me deixou ata agora. A fin de contas, escribir non deixa de ser un oficio e como en todos os oficios, cos anos aprendes a profundizar e a facer mellor as cousas, e creo que iso se nota nesta novela. Espero que sexa un salto na miña obra, por dicilo así.

-É unha obra con moito contido autobiográfico, pero tamén é a biografía dunha época.

-A parte autobiográfica é máis verídica cando falo dos anos que pasei estudando en Madrid. Outras partes son máis imaxinarias e menos realistas. Un crítico dixo que esta novela é a memoria dunha xeración e dunha época histórica e penso que iso é certo. É como unha memoria da xeración dos que chegamos á idade adulta no momento da Transición política. Pero non se limita a ese período, porque o libro abranxe desde o final da ditadura ata os inicios da crise económica actual.

-¿Que perspectiva adoptou para esa revisión da historia recente?

-O libro é unha especie de historia dos últimos trinta anos contada desde un punto de vista moi persoal e subxectivo, pero tamén desde a perspectiva dos que vivimos a historia desde abaixo. É como unha historia da Transición que non se centra nos partidos e nas siglas, nin en personaxes como Adolfo Suárez, Santiago Carrillo ou Felipe González, senón nas vivencias da xente común. É a mirada dun espectador xove, dun estudante de a pé. A novela baséase tamén en boa parte na miña experiencia como xornalista nun medio de comunicación pequeno, que ten que enfrentarse a dificultades de mercado e outros problemas que non son os mesmos que os dos grandes medios.

-Unha característica especial da novela é a variedade de estilos e a mestura da narración con reflexións que ás veces parecen de tipo ensaístico.

-Si, hai partes que son como un diario ou un dietario e outras son como un documental de televisión. A idea é romper a monotonía e ofrecer máis variedade ao lector. E por outro lado hai moitas reflexións, ás veces tomadas doutros escritores, que aparecen case como personaxes secundarios. Pero tamén hai ideas e observacións tomadas non de escritores e intelectuais senón da xente da rúa, de veciños e coñecidos. A min interésame a mestura da chamada alta cultura e da cultura popular, porque penso que no fondo non están tan alonxadas. Nesas partes, o libro explícase un pouco a si mesmo. Ese aspecto reflexivo creo que ten moita relación coa situación actual. Estamos nun momento de moita reflexión, no que todo o mundo fala de economía e política cando vai comprar o pan, algo que hai uns anos non pasaba. O libro é tamén como un repaso dos defectos e limitacións que tivo o réxime democrático durante estas décadas e que estamos pagando agora mesmo.

-¿Volverá abordar esa época noutras obras?

-Nunca teño unha idea preconcebida de como será o meu próximo libro, non os planifico, así que aínda non o sei. Escribo sobre o que me interesa e que me inquieta e para responderme a certas preguntas, a cuestións que non acabo de entender e que procuro ir entendendo a medida que avanzo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

Manuel Veiga: «A miña novela é a memoria dos que nos fixemos adultos na Transición»