«Xa veu o tempo de tróupele tróupele, xa veu o tempo do liño mazar»


En xullo, cando xa estaban maduras, as plantas de liño arrancábanse e pasábanse por un pente de madeira chamado ripio para extraerlle a semente ou liñaza, que se puña a secar e se gardaba. Unha parte quedaba para a seguinte sementeira e o excedente vendíase para facer aceite de liñaza. «Pagábase a bon prezo», sinala o dono da casa de Paradiñeiro.

Despois as plantas xuntábanse en feixes e eran mergulladas nos chamados corgos ou pozas de auga, onde permanecían en remollo entre nove e doce días. A continuación púñanse durante un tempo ao sol para que secasen. O seguinte paso era envolvelos en sabas vellas que gardasen ben o calor e deixalos así durante dous ou tres días para completar o secado.

Depois chegaba o momento de mazalo, un traballo no que participaban mulleres e nenos e que -para facelo máis levadeiro-, tomábase moitas veces como un xogo. Os feixes de liño colocábanse sobre unha pedra -xeralmente traída do río- e batíase neles cunha maza de madeira. Durante o traballo cantábanse cantigas tradicionais ao son dos golpes da maza: «Xa veu o tempo do tróupele tróupele,/ xa veu o tempo de troupelear,/ xa veu o tempo da maza do liño,/ xa veu o tempo do liño mazar».

Terminada esta etapa, o liño pasábase polo tascón, unha táboa cunha folla de madeira cortante. Noutros lugares, nesta parte do proceso usábanse as espadelas, unha especie de coitelas de madeira. Despois pasábaselle o restrelo -unha especie de pente cadrado-, para separar a estopa da fibra de mellor calidade. Despois había que fialo moi fino coa roca e o fuso e pasalo polo sarillo, que mediante unhas aspas xiratorias enrolaba o fío en grandes madeixas chamadas meados ou meas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags

«Xa veu o tempo de tróupele tróupele, xa veu o tempo do liño mazar»