Manuel Liñeiro: «Son un velliño que non ten queixa»

O cura de Muxía lembra cando plantou en Galicia os primeiros kiwis


Dentro de dúas semanas o cura muxián Manuel Liñeiro Lema cumprirá os 91 anos e vaino facer coma sempre, con misa diaria nas parroquias que atende e o sábado e o domingo no santuario de Nosa Señora da Virxe da Barca, que co desastroso incendio sufrido o día de Nadal de fai agora seis anos marcou esta longa recta final do seu sacerdocio.

-Cando foi a última vez que foi ao médico?

-Ao médico? Ah! fun en xullo á revisión do marcapasos, porque está todo ben, pero como xa hai moitos anos que mo puxeron dixéronme que era ben que o revise cada medio ano. Pero atópome ben, son un velliño pero non teño queixa. O peor é a voz. Dinme que beba moito e fale pouco e eu fago xusto ao revés.

-E iso?

-Polo incendio, debín de tragar moito fume. Fun a unha chea de otorrinos e ningún me atopou nada. O último díxome se algunha vez estivera a punto de afogar, así que debeu de ser diso. Mira como será, que ao confesionario quitámoslle os panos que tiña, vernizouse e todo e aínda hoxe cheira a fume.

-Vaille dar tempo a ver o retablo novo antes de xubilarse?

-Quería, a ver se para o verán, aínda que coma o outro, o que destruíu o lume. Aquela madeira era un bordado e hoxe o ouro disparouse a man de obra tamén está polas nubes. Ademais as paredes, que teñen dous metros de gordo, non paran de botar auga. Xa non é a que tiñan, senón que a seguen collendo. Co que sopra aquí o vendaval e máis o salitre había que volver a repicar o encintado todo e, segundo me dixo un técnico, abrir algún oco na parede para ventilar. As obras nunca se acaban, comen seguido.

-Xa deixa atrás un bo camiño percorrido? Poucos poderán dicir o mesmo que vostede?

-Son moitos anos, moitas cousas. Falta a memoria, falta a vista, falta axilidade... Dos compañeiros do seminario quedamos tres. Os outros dous un está en Lousame e o outro en Pontevedra. Despois hai outros dous xubilados e os demais foron morrendo todos.

-Pero vostede xa tiña unha traxectoria longa antes de volver a Muxía.

-Si, para aquí vin en marzo do 84. Comecei noutro santuario, no de San Campio, en San Ourente de Entines e despois estiven en Santa María de Roo, a Ponte de don Alonso cara a Noia, sabes? A metade era de Cando (Outes) e chegaba ata San Paio. Fun o primeiro capelán de Fenosa, da central, e estiven durante 27 anos. Incluso unha vez, como era o arcipreste, mandáronme a Tállara, porque por un problema co cemiterio quixeran matar o cura, prendéranlle lume ao coche e todo e mandáronme a mi, e a verdade é que moi ben, atopeime unha xente estupenda.

-Había que facer de algo máis que de cura, non?

-Buff, si. Daquela en Santa María de Roo xa facían sidra de mazá e, co axente forestal, comezamos coa fruticultura. Seguramente moita xente non o saiba pero introducimos o kiwi en Galicia con tres plantas, dúas femias e un macho que trouxemos de Francia. Daquela non se comían, a xente non os quería. Mesmo puxen un invernadoiro no igrexario e dicían: «O cura está tolo, unha leira tan boa como é e tápaa cun plástico». Aínda para máis, veu un temporal e arrincou con todo. Menos mal que o xefe dixo: «Do meu capelán non se ri ninguén» e mandou aos obreiros, que daquela había albaneis, carpinteiros, soldadores... de todo. E fixeron un xa con arcos metálicos de ferro galvanizado. Tamén daba clases de luns a venres. Aínda o ano pasado me atopei cunha muller en Vimianzo, que me preguntou se non me acordaba dela, e a verdade é que non. Era a muller do alcalde que agora é medico e máis deportista, gaña todas as carreiras. Pois resulta que lle dera eu clase cando era nena.

-Conserva aínda trato coa xente desa zona?

-Si, claro. Tamén estiven en Santa Cristina de Barro e despois meus pais xa eran anciáns de foi cando vin para Muxía, porque eu son de Moraime, aínda teño alí unhas árbores froiteiras na casa que lle tocou a miña irmán e fun este día cun home limpalos. Pero si que me lembro moito porque era xente moi bondadosa. Santa Cristina tiña 9.000 habitantes, que despois sacáronlle 5.000 que pasaron a Noia. Había 30 mestres e catro escolas, incluso cinco médicos. Noia sempre foi señorial. Tés tres ou catro autobuses ao día para ir a onde queiras. E aquí estamos nun curruncho, aínda que agora vén a vernos moita xente. A Barca a partir de maio e un non parar. Hai días que non xanto ata as catro da tarde. E agora co Parador penso que aínda que nos vai vir máis. A ver cando o abren que eu xa teño tres invitacións para ir comer alí.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Manuel Liñeiro: «Son un velliño que non ten queixa»