Celsa Pinal continúa con su reclusión voluntaria en la fortaleza de Maceda, a la espera de una decisión del juez
28 oct 2007 . Actualizado a las 02:00 h.Hoy se cumplen catorce días de encierro voluntario de Celsa Pinal, madre del administrador de la Sociedade Hotel Monumento Castelo de Maceda, en esta fortaleza de la villa ourensana. Al castillo sigue sin poder entrar nadie por orden municipal. Continúa la vigilancia policial en la entrada y la mujer no está dispuesta a salir mientras el juez no aclare la situación. El Concello decidió rescindir la concesión de 20 años a la empresa y esta asegura que no incumplió el contrato.
«Ata fixen unha colcha de ganchillo nestes días», dice esta profesora septuagenaria. «O pasado domingo chamaron por teléfono para facer unha reserva. Tan pronto vin que era falsa, díxenlle que saía o número na pantalla e que llo levaría á Garda Civil; entón a voz díxome que me ía denunciar porque o castelo é un edificio público», dice. Celsa explica que ya no la importunan por teléfono. «Fáiselles moi longo todo isto», apostilla, para añadir que esto se podía haber evitado «se actuaran con outros modais. Podíase facer con dignidade. Isto é un desprestixio e aquí imos perder todos».
Celsa Pinal no tiene agua en el castillo. «Son maior e xa vivín etapas de escaseza de auga nas casas. Vostedes son mozos e non lembran. A min isto non me causa novidade. Cando estudaba en Ourense íamos aos baños cada semana». Ahora, en su encierro voluntario, esta mujer se vale de tres cajas con botellas de litro de agua mineral «e outras pequenas de plástico. Collín cubos de auga para o aseo e temos un pozo. Hai que organizarse e saber adaptarse», señala.
Periódicos, queso y tenis
La señora del castillo asegura que de momento no saldrá. «Os fillos tráenme a prensa, queixo...» y no siente miedo alguno en la fortaleza. «O meu marido morreu na casa. Impresióname máis estar soa na casa que soa aquí no castelo. Non teño medo, o medo é imposto, é mental. Cada un ten o medo que quere e eu non quero telo». Celsa ve ahora el torneo de tenis de Basilea, lee y no le faltan medios para entretenerse. Asegura que no oyó las protestas vecinales de hace unos días ante el castillo: «Funme para o segundo andar a ver a televisión e nin os oín nin os vin. Non son persoa curiosa. Nós xa sabemos que o castelo de Maceda é do pobo».
A la señora Pinal le molesta que la conozcan como «a vella do castelo». «¡Por Deus!, son maior pero non me considero unha anciá e teño fillos que velan por min. Se eu estivese mal, ben sei que non me deixaban estar soa aquí». El alcalde de Maceda, Xabier Oviedo, dijo en varias ocasiones que le preocupa lo que le pueda pasar allí dentro a esta mujer. «¡Que gardián teño!, un inimigo gardián», señala ella.
En el día a día Celsa se alimenta de carne y pescado de la despensa del restaurante. Tuvo que tirar postres porque eran caseros: «Tirei o arroz doce, tiña dous flans de ducia e tirei a metade e a outra dinlla aos fillos, que a levaron para Ourense. O xeado artesán non se desconxelou por sorte. A compota de mazá tireina tamén e o resto son postres que se van facendo».
Esta protagonista no quiere fotos por dos razones: porque no le gustan y porque lleva ya tiempo sin ir a la peluquería. «Lavo o pelo, pero téñoo horroroso». Espera que todo esto acabe bien. «Todo ten un fin. Hai que esperar e canto antes acabe, mellor para todos. O 10 de novembro tiña unha viaxe a París e non irei. Non pasa nada», manifiesta con plena seguridad.