O meu prezado M., que acaba de cumprir vinte e cinco anos, disponse estes días a tomar unha nova dirección. Prepárase para facer virar o seu vento, para atacar os primeiros pasos dun camiño por explorar, para aventurarse lonxe da apracible cotiandade que me regalou a posibilidade de coñecelo. En breve botará a mochila ao lombo e collerá rumbo a outra cidade onde xa o están agardando amigos, amores, perspectivas abríndose de par en par. Sinto un chisco de mágoa: ese sentimento ambivalente que tantas veces, aínda que non queiramos admitilo, enmascara un suave egoísmo. Gustábame atopalo detrás da barra do meu bar de cabeceira, convertido en autoridade nocturna, exhibindo sen freos a ironía dun sorriso cargado de asombros resistentes da adolescencia. Para desconsolo dos que adoitabamos chantar o cóbado neses dominios, non se repetirá máis ese fabuloso cadro. Pero ao mesmo tempo alégrame a determinación que o estimula agora a abandonar o seu trono, destino a un futuro que merece coloreado pola mellor luz. M. pertence á xeración Z, ese grupo de idade ao que os estudos sociolóxicos atribúen unha crecente predilección por réximes autoritarios e ideas ultramontanas contra a liberdade sexual ou a violencia de xénero. Non hai nada dese veleno nel. Si un desasosego pola imposibilidade de acceder a unha vivenda en condicións, un malestar pola precariedade enquistada dos salarios, unha preocupación pola saúde mental de todos. Faise imposible non abrigar esperanzas de cambio se un ten a sorte de cruzarse pola vida con alguén así, máxime cando se trata dunha persoa nova que está comezando a adentrarse nas complexidades do mundo. Pedinlle explicacións hai un par de noites polo auxe retrógrado que experimenta a súa sufrida xeración, e achacouno á ausencia dun discurso nas redes que se atreva a arrepoñerse a esas toxinas coas armas da inmediatez, combatendo fronte a reacción sen caer na reprimenda e o moralismo. Que complicado debe ser agora mesmo ter vinte e cinco anos e constatar o frío dese baleiro. Habitar unha época nefasta onde se está a rehabilitar cada día a lei do máis forte, a barbarie belicista, o despotismo das elites económicas. Pero aí están, malia todo, os rapaces coma M. Procurando un teito, un contrato, un vento que lles veña de cara. Querendo ensanchar os seus soños baixo esta chuvia infernal, procedente de Washington, que non para de caer.