Un aquelarre convertido en romería

Ao longo do 2017 gravaron 12 vídeos, un por mes. Eses 12 temas recompílanse agora nun disco que amosa que o punchi no só está moi vivo, senón que é ben necesario

.

O punchi must go on, titula A Compañía do Ruído o seu novo disco. E ben certo que é. Se cadra é mais necesario que nunca. Porque o punchi é un berro ceibe, un grito de raiba. Pero tamén é unha chamada á festa, un aturuxo. «Música para divertirse, música contra a opresión», resumen eles en Falabarato. As doce cancións deste traballo nacen dunha tolería tan apaixonante como intrépida. Para conmemorar os seus 15 anos de vida A Compañía propúxose gravar no 2017 un vídeo dunha nova canción cada mes. Partindo sempre de cero. De aí a súa diversidade no estilístico, nas temáticas e no musical. Dende a reivindicación e dignificación das nosas melodías tradicionais antigas coas que se abre o disco -«os nosos avós non bailaban coa París de Noia»- ata á irmandade co folklore vasco co que se pecha, pasando polo ska, os ritmos latinos, os balcánicos, as rancheiras e, por suposto, o punk. Todo ten cabida neste particular aquelarre ruidoso e festivo.

As doce cancións aparecen recollidas tal cual foron gravadas no seu momento, sen arranxos nen produción posterior algunha. «Deixamos que soase como moi maqueteiro, moi espontáneo, e ao tempo que reflexara a realidade de como se vai a escoitar en directo», explica Suso Bello, alma máter da banda.

Hai nestes 12 temas un que simboliza e define como ningún outro a esencia da banda, a Muiñeira punki. «Malia que nos acheguemos a moitos estilos ou variantes, esa ten que ser a liña». Festivos e apegados á tradición no musical e punkis na actitude e nas mensaxes. E se non que llo pregunten a un tal Mariano ao que, ademais dalgún mítico sampler, lle dedican unhas non moi agarimosas cantigas ao compás de 6x8. Moitas son as alusión sociais e políticas coas que de xeito explícito arremete A Compañía. Fascismo, capitalismo e toda clase de ismos / veñen os netos de Franco e seguen a matar os mismos. / Políticos e monarcas, vaia panda de farsantes... Tal e como están as cousas, non hai medo?, pregúntolle a Suso Bello. «O medo deberíano ter eles», dime. «Cantar, bailar e protestar e o único que podemos facer contra toda esa tropa. E como somos moito de usar a retranca se cadra non atopan as palabras malsoantes».

A defensa da lingua -a da terra e a dos bares- é outra das constantes dun disco que ten un dos momentos máis emotivos en Milhomes, o tema que iniciou a serie 12 meses 12 punchis, un comprometido alegato feminista que, cando menos, soa infrecuente escrito e cantado na voz dun home.

Votación
4 votos
Comentarios

Un aquelarre convertido en romería