A editorial Galaxia acaba de publicar Xoguetes do tempo. O autor, Xosé Luís Franco Grande (Tebra, 1936), fai, xa á beira dos oitenta anos, a súa terceira saída como poeta. De 1967 é o seu primeiro libro, Entre o si e o non, e de 1987, O tempo á espreita. Foron dous libros singulares no seu tempo. Cando, nos sesenta, no ronsel de Celso Emilio, os poetas novos e os menos novos pagaban o seu foro á poética do socialrealismo, Franco Grande, no ronsel dos grandes líricos, escoita os latexos fondos da mesmidade, mergúllase no eu e escribe unha páxina excelsa da poesía existencialista. O segundo libro, vinte anos despois, está na mesma liña, coas modulacións que o tempo e os anos impoñen. Poeta fiel, pois, a unha poética, non foi nunca poeta de modas, preferiu sempre a voz aos ecos.
Nesta estética e nesta ética sitúase este terceiro libro, Xoguetes do tempo, de feito un volume que consta de tres poemarios: Na moega do tempo, Xanela aberta, e Lentura. O libro ábrese cunhas palabras dun famoso verso das Metamorfoses de Ovidio, «Tempus edax rerum» («O tempo, destrutor das cousas»), que se repiten no poema 11 de Na moega do tempo. Nese mesmo poema, o noso autor apela a unhas palabras de Horacio, «Non omnis moriar» («Non morrerei por completo»). É a meditación menos pesimista. O noso poeta, como o vello vate latino, sabe que sobrevivirá na súa obra. No resto das composicións, o escritor, excesivamente consciente da súa idade, fálanos dos derradeiros chanzos que baixa ante os «que se pechan todos os vieiros». En calquera caso, como «meditatio» sobre a palabra que un espera e da que a «vida enteira pende dela», Na moega do tempo é un poemario insólito e lúcido da nosa lírica.
O tema do tempo destrutor está presente en dous poemas protagonizados por Ulises cando volve a Ítaca, onde el e Penélope séntense alleos; tamén en San Ero volve do Paraíso, homenaxe ao profesor Filgueira Valverde, que, en 1935, doutorouse na lenda do santo de Armenteira e a «passariña». Estamos ante un texto que engaiolaría ao polígrafo pontevedrés.
Os outros dous poemarios -non alleos ao duro paso do tempo- non carecen de lenturas e xanelas. É significativo que o último poema se titule Patria, que finaliza cun verso, con ecos pondalianos, no que a fe «nos abre aos tempos que non dan chegado».