O negocio das beirarrúas

Teño ó barbeiro tan cabreado que me fixo unha escada de caracol no pelo, e como xa o coñezo de moitos anos, por aquilo das leis da inercia, non vou cambialo. Deixei que me amosase a desfeita capilar a través do espello retrovisor e que el mesmo menease a cabeza en sinal de inconformismo. Logo, sen erguerme, pregunteille que lle pasaba para non terme dito nada do partido do Dépor nin das últimas atrocidades do goberno. Daquela sentou nunha cadeira detrás de min e falándome a través do espello díxome con rotundidade: «Ata as vías públicas son obxecto de negocio e non de servizo público».

A verdade é que, xa cando cheguei, encontreino tecleando no seu móbil de última xeración. Ó parecer estaba acabando de mandar unha carta ó director deste periódico preguntándolle para que serven as beirarrúas.

Segundo me contou, o home, en presenza da súa cativa de dous anos, viña de ter unha forte discusión con alguén que estaba tomando o seu café na terraza dun bar, e ó final xuntáronse á discusión todos os seareiros da cafetería, os camareiros, os transeúntes e ata os coches que circulaban pola calzada pararon para mediar dándolle a razón a uns e outros.

O caso era que el ía con apuro cando se atopou, nunha rúa moi transitada por coches e transeúntes, coa beirarrúa ocupada polas mesas dunha cafetería, sen un oco para pasar co cochiño da nena camiño da gardería, polo que lle pediu ó primeiro que viu que apartase a súa cadeira para non ter que meterse ós perigos da calzada, e o paisano, sen sacar o puro na boca, mirouno coma quen mira un esteo e nin lle contestou. Aí é onde comezou a discusión, e como en toda discusión, os argumentos axiña deron paso a voces altas e estas a algunha que outra palabra fóra de ton e de son que atraeu a mirada dos demais seareiros, a presenza autoritaria dos camareiros e a do público que de súpeto se atopou co espectáculo sen necesidade de pagar entrada. O barbeiro argüía que aquel era un lugar de paso de transeúntes, e polo tanto ningún obstáculo debe impedilo. Para os camareiros teñen un permiso do concello polo que pagan unha taxa por metros de superficie ocupada, e para os clientes que disfrutan destes poucos días de agradable sol de maio, é un ben polo que lles cobran cun suplemento na consumición. A discusión foi a máis e o barbeiro tirou de coñecemento rueiro para denunciar diante de quen alí estaba, estivese a favor ou non da súa tese, as estreitas beirarrúas por onde hai que pasar en fila de un, sacrificando o paso peonil en favor dos automóbiles, os postes de semáforo ou de farois colocados no medio delas obstaculizando o paso dunha cadeira de rodas, os quioscos de venta de cupóns ou prensa que, como teñan diante un cliente algo gordo ou as portas abertas e ateigadas de revistas xa non deixan paso, sen contar barrís, estufas, cinceiros, contedores de lixo e demais elementos que achican o lugar destinado ós peóns.

Dun tirón souben de todos os obstáculos que hai en todas e cada unha das rúas da cidade onde vivo, obstáculos que pagan o seu imposto ó concello para xustificar a súa obstaculidade. E ó final -dime el- as beirarrúas son almacéns de desperdicios onde todo cabe. Dáselle preferencia á circulación de vehículos sobre os peóns, cando todos os discursos son a propoñernos unha cidade, vila ou pobo máis adaptada ós viandantes e libre de polución.

Xa máis calmado despois do desafogo que lle brindei, ofreceuse a repararme a desfeita da cabeza, pero rapoume tanto que agora teño que usar viseira.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

O negocio das beirarrúas