Afirman os meteorólogos que, en vez de Godot, arribou a outonía ás praias do noroeste. Píntase o mar de cor espuma, como se os cabelos do vello Neptuno rebentasen na area. As follas choven amarelas e pausadas, en adagio. O río segue correndo, como a vida. Eu miro o outro lado e penso na xente, así, tan informe e ácrata, a que vai ao fútbol e escoita a radio, a que presenza debates en televisión e series que serven para olvidar (verbo imprescindible). A xente que non é cifra, aínda que as autoridades competentes obvien tantas veces os seus rostros. Os que quedan sen casa, os que non teñen onde traballar, os que comparten pan con pan e penas sen alegría. A xente que está no vintecinco por cento do paro, no cincuenta por cento que perdeu o sorriso, no noventa que non pode crer na palabra esperanza. A xente que esperta e abraza aos que ten cerca. A xente que mira e admira, sofre e chora, ama e desama, a que acode á cita do azar con ilusións de plástico no peto da chaqueta. A xente que sobrevive pese ás malas noticias dos noticiarios. A que le libros, pese a todo. A que pronuncia o sintagma da porta que pecha, a porta que abre. A que reza e a que non sabe rezar. A que pide por todos e a que non pide por temor a que o destino se burle outra vez, outra vez, outra vez. Creo máis na xente que nos despachos, máis no cara a cara que no boletín oficial de todos os Estados. Encántame a xente que tolera: porque só a tolerancia soporta esta democracia de cristal. A xente, tan libre e tan atada, tan de todos os días e tan vestida de domingo: esperando ese Godot que non chega. Godot, esa metáfora.