Carolina en New York


Cando María Mercedes, a queridísima directora do colexio Belén, citaba os alumnos máis brillantes do centro, cun recordo especial para Carolina, referíase a Carolina Pérez López, a filla de José e Pepa, mestres os dous naquel colexio e ferroláns de pura cepa; el de Xoane, ela de Doniños.

Carolina quixo, desde nena, ser xuiza en Ferrolterra; ir a pé ao xulgado, coñecer a todos os veciños e axudalos a resolver os problemas de lindes e pasos, ferrados e servidumes. Por eso, despois de facer o bacharelato no Instituto Sofía Casanova, foi estudiar Dereito á Universidade de Navarra; e fíxoo dunha maneira espartana. Durante catro anos viviu nun convento de Irmás Adoratrices, sen saídas, estudiando de sol a sol; pero o esforzo viuse compensado coas matrículas que foi obtendo en moitas materias, mesmo nalgunhas das máis dificis. E cando rematou a carreira, chegou a beca da Fundacion Barrié para estudiar un máster en Estados Unidos; e, coa beca, o dilema: ser xuíza ou facer o máster. Decidiuse polo máster e recibiu ofertas de varias universidades, incluida Harvard; un nome que para unha recén licenciada, de 21 anos, tiña os ecos glamurosos de tantas películas de Hollywood; pero escolleu a New York University porque o máster en Tributación Internacional, que era o seu, tiña nesta maior prestixio.

A New York University -a NYU, dinlle coloquialmente- coñecémola en España, sobre todo, porque nela impartiu Baltasar Garzón os cursos subvencionados por Botín; pero os Premios Nobel, Pulitzer, Emmy, Grammy e outros igualmente prestixiosos nos EEUU que pasaron por aquelas aulas, cóntanse por decenas.

Aos dous meses de comezar o máster, Carolina tivo unha oferta de traballo do despacho de avogados Clifford Chance, un dos máis importantes do mundo, que foi noticia o pasado mes de xullo polos espectaculares resultados financieiros do último exercicio -ingresos de 1.616 millóns de euros e beneficios de 534-, superiores nun 13% aos do exercicio anterior.

Despois de pasar cinco anos en Londres como responsable do seu departamento para Europa, volveu a New York, a unha oficina con vistas ao Empire State Building, na que se negocian millóns de dolares cada día. Carolina trata con inversores de todo o mundo, cos gobernos de países emerxentes; e faino sen horario de entrada, pero tampouco de saída, moitas veces con xornadas de doce horas e xantando diante do ordenador. Pero gústalle o traballo, e resiste a cidade amable, pero despiadada, que é New York, onde vive casada cun enxeñeiro informático, ferrolán de Caranza e compañeiro seu de pupitre, desde párvulos, no Belén.

É Miguel Tenreiro, o fillo de Lito, xubilado da Mariña, e de Carme. Teñen dous nenos: Martiño, de catro anos; e Xulián, de 15 meses. Martiño leva o nome do patrón de Covas, de onde vén, orixinariamente, a familia de Carolina. Xulian o do avó do seu bisavó, o da familia dos Xulians.

Os nomes dos pequenos din o perto que Carolina e Miguel, malia a enorme distancia xeográfica, están de Ferrol; por eso veñen sempre que poden, e son felices paseando pola rúa Real, indo de compras polo Centro, saudando a Jorge en Amador, tomando un viño no Tanagra, mercándolle o xamón a Ester e Jesús, e convidando aos fillos a un chocolate con churros na Bola de Oro, como tantas veces fixeron con eles os pais...

Coa que está caendo, reconfórtame poder falarlles de Carolina.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Carolina en New York