DENDE ESCANDOI | O |
25 feb 2005 . Actualizado a las 06:00 h.NON SEI qué hora sería, qué máis dá, medianoite ou case. Era unha muller nova, quizais nin de trinta anos. Miraba -mirou uns instantes, apenas nada- o escaparate dunha tenda de roupa cara. Tampouco é que lle prestase demasiada atención ao que había detrás da lúa de cristal, eu creo que nin sequera se fixou nela con verdadeira curiosidade. Apartou a vista daquelas prendas enseguida, seguiu camiñando. (Buscando máis cartóns, arrastrando os que xa levaba, allea a cantos a rodeaban) Probablemente terá fillos, quizais a esa hora se non sós si só acompañados uns dos outros, os pequenos ao coidado dos máis grandes. Pregúntome qué pensaría ela se escoitase dicir que «o problema da marxinación a miúdo vén dado porque hai quen non quere integrarse». E pregúntome tamén qué pasará polos ollos dos seus nenos cando empecen a decatarse de cánta mentira hai niso de que este país con pés de area e alma de lama garante a todos as mesmas oportunidades. (Aquela muller ante o cristal era -foi e será-, xúrollelo, unha leción de diginidade)