Na información dos medios aparecen conceptos e termos xurídicos que non sempre sabemos con exactitude que significan. Vexamos algúns deles para entender mellor de que se acusa en cada caso.
- MALVERSACIÓN DE FONDOS PÚBLICOS. É a utilización dun diñeiro destinado a un fin para outra cousa. Supoñamos que o orzamento municipal fixa unha partida de 50.000 euros para bolsas de comedor escolar, pero o alcalde decide investilos na compra dun coche para a alcaldía. Iso é un delito de malversación de fondos. Adóitano cometer os políticos ou os funcionarios, aínda que non sempre, porque o que define o delito é que os fondos sexan públicos e hai persoas privadas que poden manexar fondos públicos provenientes, por exemplo, de subvencións. Unha oenegué, por exemplo, que gastase o diñeiro para outra cousa distinta de para o que solicitou o diñeiro.
- PREVARICACIÓN. É a adopción por parte dunha persoa con autoridade e no exercicio do seu cargo dunha resolución ou fallo inxusto nun proceso administrativo con coñecemento e conciencia da súa inxustiza. Este delito, xa que logo, só o pode cometer unha persoa pertencente á Administración pública, sexa político ou sexa funcionario. Cometeríao un xuíz que ditase unha resolución inxusta sabendo que o é. Tamén é o delito típico da adxudicación dun contrato cando se adxudica a unha empresa que presente unha oferta que cumpre peor que outra as condicións previstas no concurso público.
- SUBORNO. É a aceptación dun diñeiro a cambio dunha colaboración para conseguir algo. Con frecuencia o obxecto da colaboración non constitúe ningún delito: pode ser acelerar unha tramitación, evitar unha denuncia, priorizar unha empresa na adxudicación dun contrato... E o suborno pode ser en diñeiro ou en especie. O suborno é pasivo cando o suxeito do suborno simplemente recíbeo. É activo cando a iniciativa parte del e esixe que se lle entregue o suborno para actuar en consecuencia. En ambos os casos trátase dun delito, aínda que varíe o grao de gravidade das penas impostas por el. Ás veces non resulta sinxelo establecer a fronteira entre o que poida considerarse un agasallo socialmente aceptable e o un suborno en especie. Por iso é conveniente aplicar o sentido común e fuxir dos extremos entre unha concepción talibá da xustiza e unha manga ancha compracente co delito.
- TRÁFICO DE INFLUENCIAS. É a utilización do prestixio persoal que se deriva dun cargo público para obter favores ou vantaxes. O que habitualmente chamamos recomendación pode converterse nun delito cando o que recibe a presión perde a liberdade de negarse a cumprir os desexos do solicitante. Se, ademais, aparecen polo medio ameazas, o delito convértese en extorsión.