Hai xente que morreu unha vez e non foi capaz de resucitarse. Hai, tamén, resucitadores profesionais que reinventan a súa vida cada vez que tropezan e nacen. Amo o verbo nacer . Nacer cada día. Incluso cando un non ten que revivir debe obrigadamente nacerse nos ollos, nas bocas, nos abrazos. Os políticos nunca se abrazan, rara vez; as súas salutacións circunscríbense ao apretón de mans. Cando se abrazan non permanecen varios segundos no abrazo. Zapatero non abraza a Rajoy e os sorrisos que se tributan parecen espadas, cortaplumas. Sorrisos que son cadáveres. Despois está o abrazo tipo Baltar, que te fai levitar porque é robusto e moi ensaiado. Ninguén abraza como Baltar. Eu creo que debía ofertar cursos á cidadanía. O título: o abrazo perfecto. Claro que entre os abrazos de Baltar e os que vostede recibe dos seus achegados, suxírolle os segundos. A política xa non ten nada que ver cos afectos. A palabra afecto cambiouse por favores . Os políticos tamén deben resucitarse nestes malos tempos que vivimos. Deben saír dos seus despachos-ratoeiras e mirar os ollos da xente. Observar que os abrazos dos amigos en nada se parecen aos que eles ofertan como produtos de tempada. Os políticos deben nacer cada día. É unha boa frase: nacernos a diario. Sei que hai políticos que están no seu oficio por puro altruísmo, porque queren facer algo polos outros. A eles apelo con esta columna que se me foi polo lado sentimental en demasía. Non pode ser que os cidadáns vexamos aos políticos como o terceiro problema que sofre España. Non pode ser que estean tan tirados en todas as estatísticas. Deben nacerse, renacerse, reinventarse. De non ser así, a cidadanía verase na obriga de prescindir desta clase política que nos está cegando as ilusións. E sen ilusión non se poden conxugar os verbos fundamentais. O que inicia esta columna, por exemplo. Nacer e nacer, simplemente.