Na mesma vida non se pode ser Joe Strummer e Gil de Biedma. Na mesma existencia non se pasa de ser camioneiro para ser feliz e reclamar unha vida refrescada por Dom Perignon. Non hai tempo material. A vida é curta e unha cousa e outra van quedando en puntos distantes do traxecto. Só os personaxes poden chegar cubrir esa distancia en marcas ultrasónicas, pero os personaxes non teñen fondo.
O personaxe de Loquillo cruzou esa distancia porque coqueteou media vida co currante liberado polo rock and roll e outra media coa imaxe do sedutor de pasado canalla, co coñecedor de exquisiteces. Non sei se é porque era máis doado, pero a Loquillo parecía saírlle mellor a primeira etapa. Ou que encaixaba mellor no personaxe.
Loquillo é responsable da popularización de algúns estribillos ben gloriosos do rock español, dos descarados e dos gamberros. Diso e da fama de suar os concertos que, ben mirado, non sei se debe a que hai unha ética laboral no seu curro ou que non dá encontrado a maneira de cantar con certo charme cultural.
Con todo, como é inevitable, Loquillo volverá, con camisa de colo alto ou con camiseta de paleta, a cantar as cancións daquela época na que todo parecía máis bonito aínda que na Casa Branca non se soñase con que mandase un negro. Vainas cantar sen chegar a limpalas tanto que se lles pase aquel aire dos billares que probablemente Loquillo nunca visitou nin dos andamios aos que nunca subiu porque non lle fixo falta. Incluso é posible que rete ao público asegurando que por qué queren sempre as mesmas cancións.
Pero seguramente é porque aínda lles queda algo de melancolía de cando o futuro prometía anfetas para os cantantes e era moito mellor ser pallaso que poeta exquisito. O tempo de emborracharse e chorar cando chega a depresión.