La residencia Nosa Señora das Dores de Lalín acogerá desde hoy al 15 de noviembre la muestra Seis debuxos inéditos e unha carta manuscrita , con la que se suma a los múltiples actos celebrados durante todo el año con motivo del centenario del nacimiento de Laxeiro. Se trata de una colección particular que «recolle un percorrido polos estilos primitivos do pintor e a súa evolución que se expresa nun deles, de xeito explícito», como señala Ricardo Couto. Explica que fueron recopilados tras su muerte a través de un coleccionista de Madrid, su anterior propietario: «A súa temática e variopinta e neles advírtese ese trazo decidido e sublimizado que os persoaliza, sendo un dos elementos fundamentais do seu traballo».
Couto resalta que «Laxeiro practicou o debuxo dende os primeiros tempos como xeito iniciático de incorporarse á pintura: ben porque os posibles eran poucos e non chegaban os cartos para lenzos nin pinturas e porque neles expresaba a inmediatez da súa imaxinativa creadora». «Máis tarde, o debuxo era o seu apunte primeiro para obras maiores, que despois desenrolaba ou traducía nos seus cuadros», explica. «Agasallaba aos seus amigos e admiradores cun debuxo rápido: cruceiros e gaiteiros hainos a milleiros saídos da súa estilográfica ou do seu bloc de notas ou mesmo das páxinas arrincadas da súa axenda».
«Ás veces eran o seu talonario de pago. A Antonio de Bendoiro, o seu marchante, chófer, amigo e confidente, en ocasións extendíalle un cheque para pagar os gastos e no reverso facíalle un debuxo, comentándolle: se o cobras, o debuxo vai para o banco, ti verás o que vale máis. Un xeito avaro de aforrar os cartos ou vendelo traballo», expone Couto, quien recuerda que «a Carlos González, chapista de Lalín, nunha ocasión en que saíu de viaxe cun amigo e tiveron un accidente co 600, cando aquel lle pasou a factura da reposición da porta, pideulle a porta, fíxolle un debuxo nela, firmouna e díxolle canto podía valer coa súa pintura e deulla en troco da conta».
«Laxeiro rozaba os extremos da xenialidade cos da usura», comenta. «Nos debuxos que se expoñen apréciase a versatilidade da súa composición, e os persoeiros populares, o sexo, a mitoloxía e naturalmente a presenza feminina como unha obsesión constante», resalta, para añadir que «é trascendente e interesantísimo o debuxo-proxecto do retrato de Lala, a súa definitiva compañeira, coa súa dedicatoria en lápiz».