Eu non corrín nun equipo de Manolo Azcona, mais si nun combinado navarro. Xusto o día que faleceu, que un pupilo seu, co seu equipo, poida gañar é a mellor homenaxe. Foi un final emotivo. Ademais, Kern Pharm é unha escuadra de segunda división, e gañoulle a equipos mundiais de moito maior presuposto. Como adoitamos dicir, o ciclismo devolve o que lle dás.
En canto á etapa, mirando o guión das realizadas en Galicia, en ningunha delas se quixeron controlar as fugas, e estas chegaron a meta. Pasou en Baiona e en Cortizo. Na primeira parte da carreira, en Ourense, houbo unha fuga rapidísima, corríase a máis de 40 quilómetros por hora, cun continuo sobe e baixa. Era un día de desgaste, eu tiña claro que a etapa podía estar na fuga. Os da xeral non se atreveron na subida de Manzaneda, e iso que se ascendeu por unha vertente que non é moi dura. A de hoxe si que o vai ser.
O terreo de onte non daba para máis. Manzaneda e Trives teñen moitos portos e subidas, pero a organización preferiu facer un final accesible. Nos Ancares, o final será durísimo pola vertente leonesa, cunha subida de seis quilómetros, como tamén o domingo en Cuitu Negro. O tramo da Ribeira Sacra, se ben non marcou diferenzas entre os líderes, sumou dureza e fatiga. Non son coma as etapas chás de Castela, é un sobe e baixa continuo que acumula moito desgaste.
O equipo do líder, Decathlon, controlou ben a situación para que non houbese ataques nos últimos quilómetros. Enric Mas transmíteme boas sensacións. Hoxe tentará escalar postos na xeral e recortarlle ao líder.