No sentido ideal


A pesar de ter sido fundada por Gustavo III, en 1786, a Svenska Akademien non ostenta denominación monárquica nin goza de «amparo real», como é o caso das academias española e galega. Menos mal que Alfred Nobel, ademais de químico, enxeñeiro, inventor, empresario e poeta, era un tipo teimudo, pois se pola corporación escandinava fose, a literatura quedaría fóra dos premios por il instituídos pouco antes de morrer, en 1896. Algúns membros, ben diles, escapábanlle ó encargo de escolleren anualmente o mellor, en sentido ideal, a pretendida excelencia literaria. Moi ben dotado xa daquela, hoxe acada dez millóns de coroas (un millón cen mil euros); algo disto conta Kajell Epsmark, un dos dezaoito numerarios actuais, en El Nobel de Literatura. Cien años con la misión (Nórdica). A sueca sería máis ou menos coma todas as academias, pero ao conceder o galardón das letras da humanidade, interpretando o testamento (nada claro) de Alfred Nobel, converteuse nun centro de grandes xestos, tamén de miserias e escándalos, como o recente do violador Jean Claude Arnault. Iles din que van cos tempos, evitando no posible a competencia entre as nacións e as linguas, procurando sorprender e mudar a dirección; agora andan co global. O Nobel tivo de todo: épocas moi conservadoras, nas que Tolstoi e Zola foron rexeitados por heréticos, Joyce e Ibsen por progres, André Malraux por roxo… e outras menos, como cando mandaba Artur Lundkvist, artífice do premio para Asturias, Neruda, Paz, Aleixandre e García Márquez, e que pasa polo verdugo de Borges. W. H. Auden perdeuno, seica, por lareta, e o dramaturgo Ángel Guimerá, vinculado á renaixença catalá, foi substituído, en 1904, por Echegaray -a quen Valle Inclán, non Nobel, lle chamaba «el viejo idiota»-, froito da presión do goberno español para evitar un autor en catalán conxuntamente con Frédéric Mistral, que o recibiu ese mesmo ano, «pola orixinalidade fresca e verdadeira de Mirèio e o seu labor como escritor en provenzal». Neste febreiriño curto, con neve caroal, reiteramos, desde o PEN Galicia, a candidatura de Xosé Luís Méndez Ferrín. Respondemos, así, a unha das setecentas cartas da SA dirixidas a persoas e organizacións do ámbito literario mundial solicitando nomeamentos. Dicilo, no noso caso, non é indiscreción ningunha, facémolo con orgullo, seguros de que Ferrín non vai estar nas apostas de Ladbrokes. Pero nunca se sabe.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
32 votos
Comentarios

No sentido ideal