Manuel «Lito» Garrido : «Cánsame moito o reguetón»

O director artístico da orquestra Panorama cree que o éxito da súa formación musical débese á variedade no repertorio e o contacto co público

.

Non é doado localizar a Lito en plena temporada de festas. Moita estrada, moita noite, pouco día... Ao final citámonos no entorno do palco dunha das festas que enchen grazas á presenza dunha das orquestras lendarias no país das cen mil orquestras: a Panorama. Lito Garrido (Sanxenxo, 1967) e o líder da formación é toda unha institución na cultura festeira do país. Frecuentemente interrompidos por membros da comisión, fans e coñecidos, mantemos unha conversa cunhas cervexas na barra do bar da festa.

-Leva neste mundo dende...

-Aos 12 anos comecei a tocar o saxo e dende entón non parei. Na Panorama estou dende 1993. Así que en novembro xa haberá 24 anos.

-Que xa son anos vivindo nese mundo tan peculiar...

-En Galicia, o mundo das orquestras forma parte da tradición popular. É raro que nalgún momento da súa vida calquera galego non teña algo que ver con algunha orquestra o cunha comisión de festas. As orquestras están moi preto da xente, forman parte da nosa cultura.

-Eu lembro os noventa. Ninguén bailaba nas verbenas.

-É verdade. Nos noventa as festas estaban morrendo. Non había cambio nas comisións. A partir do 95 é cando comezan a darlles unha volta para que viñera máis a xuventude.

-Así que vostede tocou para os pais e para os fillos, que agora xa comezan a ser pais.

-Si, ha, ha. Nunha carreira como a miña tes a posibilidade de tocar para tres xeracións.

-Cal é a clave do éxito da Panorama?

-O repertorio é básico. A variedade é o segredo. E o contacto co público, facelo participar.

-E a incorporación dos temas latinos, supoño.

-Hai moito auxe do latino, si. Dende hai catro ou cinco anos, todo é latino.

-Gústalle o reguetón?

-A min cánsame moito o reguetón. É moi igual todo. Ata é difícil distinguir un tema doutro. Pero eu penso que ten data de caducidade. É unha moda que vai pasar pronto. Eu diría que non houbo unha época na que a música se parecera tanto, pero tamén penso que o reguetón é un ritmo ao que se adapta a xente nova e a xente maior.

-Pois imaxine que ten que bailar un reguetón cunha destas parellas: Inés Arrimadas, Mireia Belmonte, Cristina Pedroche ou Marta Sánchez. A quen elixe?

-Para bailar un reguetón, a Cristina Pedroche.

-Que é o que menos lle gusta do seu traballo?

-Pois a falla dunha vida normal. No verán disfrutas moi pouco da familia. Pero está moi ben traballar no que che gusta, disfrutar do que fas.

-En inverno que fai, descansa?

-Tal como temos enfocada a actividade da orquestra, practicamente non hai descanso. Entre os cambios de repertorio, os ensaios, os musicais para nenos... traballas o ano enteiro.

-Como se prepara para todo o que fai no escenario?

-A verdade é que son case dúas horas nas que non paras. Eu o único que fago é manter algo de dieta porque en canto me paso de peso, nótoo. Tamén xogo algo ao fútbol, aínda que agora xa non me dou tanta caña como antes.

-Qué canción lle gusta interpretar?

-Non sei, porque cambiamos moito o repertorio. Unha que non cambiamos é o Vals de las mariposas. Cántana os mozos e os maiores.

-Unha que non lle guste cantar.

-Dolores se llama la Lola, de Los Suaves. Pídena moito, pero se podo lla empaqueto a outro. 

-Canta no coche?

-No coche nunca poño música.

-Que lle gusta facer fóra da música?

-Gústame moito o fútbol e o cine. Ir de viños cos amigos faime desconectar.

-Cal é o seu equipo?

-Eu son do Barcelona, pero tamén moi galego. Por proximidade, un pouco máis do Celta, pero se xogan os dous e o Dépor está xogando algo e o Celta non, prefiro que gañe o Dépor.

-Sabería facer unha tortilla de patacas?

-Si. A cociña non é o meu, pero a tortilla dáseme ben.

-Que se pon para durmir?

-Unha camiseta. Non soporto o pantalón do pixama.

-Cantas veces se namorou?

-Uf. Poucas. Unha vez que casaches é difícil que volvas namorarte.

-De que se arrepinte?

-De non ter estudado máis. Non debín ter empezado tan cedo. Gustaríame ter sido xornalista deportivo.

-Que foi a derradeira cousa que mercou?

-Hummm. Non lembro. Ah, si! Unha cámara Gopro que aínda non usei.

-Unha canción.

-Santa Lucía, de Miguel Ríos.

-O máis importante na vida é...

-Sentirse ben cun mesmo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Manuel «Lito» Garrido : «Cánsame moito o reguetón»