Rica e os nenos estaban á espera, dentro do vehículo, detido á beira da estrada. Tiña o motor apagado.
Había xa un bo anaco que o Varas entrara na casa do Quique, nas aforas de Marín. Porfiara en ir onda el.
-Tes a certeza de que che vai dar cartos, Varas?-
preguntáralle ela.
-Que si, Rica, que si, que me debe varios favores.
Agora agardaban a que aparecese con diñeiro fresco nos petos. Só de pensalo... A ver se era verdade, porque estaban sen un can. Durante a espera, aproveitou para remexer nas guanteiras do Patrol. Non se lle ocorrera facelo antes e se cadra, quen sabe, daba con algo interesante.
De cando en vez berregáballes aos nenos, que se remexían inquedos no asento traseiro. Eles mirábana de esguello con indiferenza e continuaban os seus enredos sen faceren caso ningún.
Non había nada. Documentación, unha lanterna, luvas de coiro, un par de buxías, unha chave inglesa, un desparafusador, un pano para o po e un lapis. Diñeiro, que no fondo era polo que ela curioseaba, non había.
Antes de que lle dese tempo a pechar a última guanteira, o Varas abriu a porta do coche.
-Que?
O home deixouse caer sobre o asento e suspirou antes de contestar.
-Nada. Un cabrón.
-Un cabrón?
-Un cabrón. Deille o seu merecido. Veña, liscamos.
-Non hai diñeiro? Manda carallo!-exclamou decepcionada.
Logo encarouse con el:
-Liscamos? A onde, Varas?
El pensouno un chisco antes de responder:
-Non sei... Á Coruña, se queres! A túa irmá deixaríanos pasta?
-A boas horas me vés co da miña irmá, centella! Xa podiamos estar alí, co bonita que A Coruña é. Claro que nos deixaría. E se non, apañámoslla e ao carallo. Vouna chamar. Dáme o móbil.
-Quedou sen batería, ou non lembras?
Uns minutos despois o Nissan Patrol circulaba pola autovía en dirección a Pontevedra. Avanzaba en paralelo á ría, onde remaban varios piragüistas, tinxidos por un sol tímido. O Varas deixábaos atrás axiña mentres mastigaba osiños de azucre; a súa condución non baixaba dos 140 quilómetros por hora.
De súpeto, Rica deu un berro:
-Frea, frea!
-Que pasa, Rica? preguntou sen facer caso.
-Que pares, badulaque, que hai un control da Garda Civil!
O Varas pisou o freo a fondo tan de socato que o coche de atrás case o embiste. O irado condutor adiantouno cunha pitada barulleira. A 400 metros había un control policial. Distinguían o escintileo da sirena dun coche patrulla e unha ringleira de vehículos detidos na beiravía.
-O desvío para a autoestrada está despois do control. Non hai por onde saír- vociferou Rica alarmada.
O vehículo foi achegándose tan amodo ao control da Garda Civil que chamou a atención dun dos integrantes da patrulla e fíxolles indicacións de que se detivesen na berma.
-Agachádevos, agachádevos debaixo dos asentos- ordenoulles Rica aos nenos. Dixie obedeceu inmediatamente, pero Pixie mirouna con desleixo e non se moveu do sitio. Xa estaban á altura do coche patrulla, así que o Varas puxo o intermitente para dar a entender que se detiña diante do vehículo e, cando xa case interrompera a marcha, pisou o acelerador a fondo e saíu disparado, arrebolando polo aire os pivotes plásticos que delimitaban a zona de control. -Acelera, acelera- profería Rica presa dos nervios mentres os nenos brincaban sobre os asentos para darse a volta e espreitar polo parabrisas traseiro.
Pero ao Varas ninguén tiña que dicirlle que había que saír de alí vertixinosamente, así que cando alcanzou a desviación da autoestrada entrou a tanta velocidade na curva que a piques estivo de frustrar a fuxida. Polo retrovisor puido ver como coche da Garda Civil saíra inmediatamente na súa persecución.
«A punta de pistola» por Fran Alonso