Auga que nutre o maxín

«A maxia da auga», de Afonso Eiré, actualiza os mitos que teñen o seu hábitat natural na auga para ofrecer unha nova visión

O escritor Alfonso Eiré
O escritor Alfonso Eiré

auga, tan abondosa en Galicia, non só nutriu prados e leiras, senón tamén o maxín de moitos. É un elemento clave no repertorio de lendas e de relatos de transmisión oral, como testemuñan os 121 textos que hai máis de dez anos recolleron Xosé Miranda e Antonio Reigosa en A flor da auga. Tamén é o fío común dos relatos que compoñen A maxia da auga, de Afonso Eiré (Chantada, 1955), aínda que o seu propósito non é o de recrear nin recoller ese material lendario, senón de actualizar os mitos que teñen o seu hábitat natural na auga e ofrecer unha nova visión. Porque esa é unha función das tradicións, dos mitos e as narracións, a de achegar distintos sentidos a través do tempo. No monllo de pezas que compoñen este libro, non faltan as xacias e os pozos enmeigados, así como as aparicións da Compaña ou os medos. En todas estas historias a auga exerce un papel, ás veces máis en primeiro plano, ás veces máis sutil, pero sempre definitorio. A auga, por exemplo, é un lugar propicio para o encontro de vivos e mortos, como acontece en A Compaña de Laxe, o texto que abre o libro. Pero tamén é un espazo cos seus segredos e prohibicións. Eiré válese destes mitos -e outros máis recentes, como os dos guerrilleiros: fai boa a observación de Cunqueiro do galego como mesturador de distintos planos temporais- para abordar cuestións que seguen a interesar ao lectora contemporáneo: as divisións que poden quebrar unha sociedade cohesionada, a creba da transmisión de saberes e identidades dunha xeración a outra, a deturpación da paisaxe e o conflito entre razón e intuición, entre o cerebral e o marabilloso. Esta última idea paira sobre todos os relatos de A maxia da auga, na que o autor aposta por unha «narración pura», moi ao estilo de Fole e, coma el, sen renunciar ao humor: velaí o caso do crego que pensando que estaba ante unha aparición berra: «Se es alma en pena, téñoche unha misa!».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Auga que nutre o maxín