CONTOS | O |
29 mar 2004 . Actualizado a las 07:00 h.DEIXA ESTE inicio da primavera en Compostela unha elevada concentración feromonal que ameaza con producir inestabilidade na bolsa. Camiño sen roupa pola cidade, buscando unha policía que me deteña por escándalo público, unha rapaza que me convide a subir, o fresco da noite, unha manta, un dormitorio. Canso xa de cuspir os sentimentos, de contarte tontas batallas, de buscar nos teus ollos máis mentiras, de querer foder ao destino sen ser profesional. Hoxe fun ao banco e pedín un crédito para poder dispoñer do teu sorriso todos os días. O director, limitado por tanta gomina, rexeitou a miña solicitude afirmando que o cambio de estación non era motivo para aturar tanta tontería. Incapaz de soportar o meu fracaso, sentei nunca terraza da zona vella a mendigar sorrisos de rostros descoñecidos. Quero malgastar a túa ausencia para non estar berrándolle ao teu recordo. Hai que aproveitar. Aforrar nunca foi unha cualidade da miña persoa. Imaxínote pola terra da chispa rendindo contas destes excesos que non entenden de sistemas métricos nin barreiras, soñando coa pousada do faro de Fisterra, buscando ángulos mortos onde aprender a vivir ao teu xeito. O teu corpo reflicte o desexo de moitas soidades na primavera.