Non só me levaches unha maleta nin foi só roupa. No seu interior había medicación necesaria para o día a día, e un ordenador que me agasallaron para apoiar un proxecto persoal. Mais, sobre todo, nesa equipaxe viaxaba un disco duro no que estaba gardada a memoria de toda unha vida. A miña.
Nese disco duro conservábanse imaxes do vivido: momentos pequenos e cotiáns, irrepetibles, que só teñen significado para quen os lembra. Había fotografías de cans, eses seres que ensinan sen palabras o amor incondicional. Había tamén fotografías dunha nena que, cando ela tiña dous anos, coa naturalidade de quen aínda non lle ten medo ao mundo, fixo que eu mudase a miña forma de ver a infancia. Acomodábase no meu colo, collendo a comida do meu prato e, sen eu decatarme, tamén foi collendo pouco a pouco o meu corazón.
Lembro unha noite na que quedei ao seu coidado. Non pechei ollo, co temor constante de que se caese da cama. Foi entón cando pensei que aquilo se parecía moito ao que debe sentir unha nai. E algo en min mudou... Grazas a esas fotografías puiden vela medrar, xa que non me foi posible facelo en persoa: as súas primeiras palabras escritas, a súa primeira comuñón...
Todo iso, e moito máis, quedou gardado nese disco duro: de quen fun antes e de quen son agora. Neste punto xa non importa quen sexas nin o motivo polo que a colliches. Non busco nomes nin explicacións. Só quero recuperar ese disco duro. O resto pode quedar onde estea. Os recordos non se poden substituír. Pero aínda poden volver.