Non son demasiado de escribir obituarios, mais este era inevitable porque calquera mostra de afecto a Mabel Montes é de recibo. Ela era solidaria, audaz, elocuente, capaz de manter a conversa máis culta e memorable con calquera. Os cafés con Mabel eran auténticos relatorios onde sentías que estabas ante unha verdadeira literata. A miúdo, penso como o destino pode levar sempre ás persoas máis boas e xenerosas, deixando un mundo inhóspito e, asemade, máis frío. Fai falta moita xente como ti, querida. Eras comprometida, intelixente, ademais de ser unha xornalista impecable que se soubo adaptar á radio e aos focos da televisión. A xente quedaba abraiada co teu léxico coidado, sen ningún castelanismo, ca demostración implícita da linguaxe galega que amosabas en cada periplo, explicando o tempo dos próximos días. Na radio tampouco defraudaches, reinventácheste cun programa propio, Atmosféricos, que obtivo recoñecementos merecidos. Falabas do tempo, pero tamén alegrabas ata o día máis escuro ca túa dicción, co teu sorriso. Nos últimos tempos, sinto non ter estado máis presente. O que máis me impresionaba de ti é que nos teus momentos difíciles sempre te preocupabas polos demais, eras empática, marabillosa con tódalas letras. De seguro, habías ter algún defecto tamén, pero eu nunca o detectei, así que comezo a dubidalo. O teu amado Zas, Lamas, os Premios Fouciño, os teus amigos, familia e espectadores, xamais te esqueceremos. Persoas coma ti deixan unha pegada tan profunda que é dificilísimo eludila. Fuches das primeiras persoas en crer en min e, iso, xamais se esquece. Volveremos un día a reencontrarnos nas augas de Caronte para falar de nubes de evolución.