A obra está baseada nunha idea excelente, ben narrada
30 oct 2023 . Actualizado a las 05:00 h.Comezarei pola única obxección que eu lle poño a esta obra. Trátase máis dun problema técnico que conceptual. E ten que ver co uso de micrófonos nunha sala pequena, como é o salón de actos do Pazo, chea de xente. Penso que un actor de idade media con todas as facultades non debera precisar dese trebello. Neste caso, ademais, o volume estaba tan descompensado que mesmo parecía que o actor berraba, por veces, en vez de declamar como se debe. Tamén é certo que eu estaba sentado en primeira fila. Dáse o caso, por riba, que a esta obra, polo que conta, vaille mellor un ton intimista. Ou iso me parece a min.
E dito isto, destacar que a obra está baseada nunha idea excelente, ben narrada e estupendamente realizada. Falar da morte e do que quedará de nós cando morramos, serve de escusa para falar da vida vivida, en primeira persoa. Unha biografía real que se resume nesas pequenas cousas que gardamos nos caixóns e que cada vez que as vemos e tocamos evocan experiencias que pensabamos esquecidas. De xeito sutil e tenro vai debullando con nostalxia, e un chisco de humor, eses acontecementos familiares e persoais que marcaron as diferentes etapas do seu recorrido vital, afectivo e laboral.
Moi acertada tamén esa especie de mesa chea de caixóns que gardan os segredos, en forma de obxectos, que agora han de ser contados con sinxeleza, con sincera autocrítica e sen vergoña, con axilidade física e mental. Un debe rirse de si mesmo nalgún momento. E ese pequeno transistor reproduce programas de radio doutra época como o de Elena Francis, que escoitaba súa nai, ou esas cancións de antano.
Cousas que che fan pensar intimamente en que significou para ti a túa vida. Deixa no aire moitas preguntas: «Pódense deixar en herdanza as paixóns, as paisaxes da infancia?». Para aseverar finalmente que a maioría das cousas lévaas o tempo e a mala memoria.
Pódenme crer que ese pequeno defecto sónico, segundo o meu punto de vista, non lle resta valor a esta pequena xoia teatral que pecha este ano os OTNI, ese espazo alternativo e transgresor que lle aporta ao FIOT o selo máis vangardista.
«Piensa en Wilbur»
E para terminar, non podo esquecerme da última función da Rúa dos Contos. Wilbur coas súas acrobacias e o seu humor engaiolou a un público entusiasta e participativo que non parou de rir. Con todos os respectos, penso que fai un tipo de humor a lo bruto, cañí, sen prexuízos estéticos de ningún tipo pero sen unha soa palabra altisonante que puidese molestar a tantos nenos como había acompañados de seus pais. Vese que a fama circense, televisiva e cinematográfica deste estupendo clown está máis que xustificada.
Miren como sería que ata eu que non son de risa fácil boteille un bo lote de inxenuas gargalladas. É o que ten o teatro, (e tamén a vida), no que con catro cousas sinxelas ben feitas conseguen que teña sentido seguir vivos nun mundo no que as traxedias non deixan de sobresaltarnos día tras día.
Saúde e longa vida…