Trinta anos do achado do xigantesco Santo Cristo de Meanos

xosé maría lema

CARBALLO

XOSE MARIA LEMA

Crónica histórica | Agroman novos datos sobre a construción da igrexa zasense de San Martiño

04 jul 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Investigando no Libro de Fábrica 1777-1855 de San Martiño, Evaristo Domínguez e quen subscribe atopamos novos datos sobre a construción da igrexa parroquial de Meanos e mais sobre o xigantesco Cristo de pedra do seu interior. Veranse con máis detalle cando apareza publicado o libro Zas polo miúdo. A igrexa reconstruíuse case por enteiro a partir de 1792, ano en que se inician as obras da capela maior, de boa cantería, cuberta cunha bóveda de aresta. No seu interior, no muro leste, situouse un novo retablo, que seguramente xa esta feito con anterioridade, pois en 1790 pagáronse 300 reais ó pintor Francisco Bermúdez Barca pola súa pintura. Trátase dun retablo de boa calidade que se engloba dentro do estilo barroco-rococó propio da época, con columnas barrigudas cos fustes moi decorados con cintas e formas vexetais e rocallas na parte superior dos paneis. Presídeo unha imaxe do patrón, san Martiño de Tours.

Para acometer as obras da nave, dinos o párroco que tivera un longo preito cos veciños: «Unos por no querer hacer el acarreo de materiales, y otros porque era duro aprontar los caudales de la Cofradía y Fábrica». Por fin, en 1810, empezan estas obras, das que se encarga Ignacio García, mestre canteiro de Mira, que tamén será o autor da fachada, con ese corpo central adiantado en planta. No libro de fábrica citado hai unha nota, redactada polo crego, que nos chamou a atención, na que se afirma que en 1804 recibira a cantidade de 1.680 reais para a reedificación do templo por orde do bispo de Santander. Non se cita o nome do bispo, pero sabemos que se chamaba Rafael Menéndez de Luarca e que era asturiano. Ignoramos a súa relación con Meanos.

A torre-campanario ten un baseamento elevado a grande altura e está conformada polo corpo das campás e unha cúpula bulbosa sobre un tambor octogonal. En 1826 estaba traballando nela o citado Ignacio García de Mira, que cobraría oito mil reais por ela e dous mil pola casa da fábrica. En 1831 introducíuselle a campá grande.