Non sei cantos anos haberá, pero penso que non máis de cinco, os que a comparsa da Galería fora disfrazada, no entroido fisterrán, do famoso personaxe de Aladino das Mil e unha noites, ou, para ser máis exactos, do quizais máis popular e Waltdisneyriano Aladín, ou mellor aínda, para ser máis fieis á realidade, do menos coñecido, pero máis retranqueiro, Panadín, nome debido a que o rapaz que protagonizaba tan afamado e marabilloso papel era fillo, neto e bisneto de panadeiros e a que algún ocorrente escachapedras membro da comparsa quixo «homenaxear» ao actor, neste caso Xosé Manuel Velay, a quen todo o mundo chama Pana pola tradición panadeira da súa familia.
Como é lóxico e natural, na praza, ademais do protagonista Panadín, non podían faltar o Califa, a súa filla Jazmín, a Lámpada marabillosa, a Alfombra voadora, o malévolo Jafar e, como non, o Xenio para facer realidade os desexos do resto dos integrantes da comparsa que abofé eran ben curiosos e ocorrentes.
Un a un, todos os integrantes da corte fóronse poñendo en fila para pedir ao xeneroso xenio, tal como na película Bienvenido Mister Marshal, os seus desexos que abofé que resultaron moi variados, sarcásticos e incluso ata extravagantes. Houbo quen pediu unha «módica» cantidade de efectivo para tapar furados, houbo quen con moita dignidade solicitou unha gardería. Tamén quen, con moito cachondeo, quixo unha moza para o alcalde e houbo, poñánomos serios, e que vaia tomando nota algún mandatario, en especial o amigo Vigo, un que pediu un «botellódromo».
Si señor, un soldado da garda do Sultán, con moitísima visión de futuro, solicitou no carnaval de Fisterra, hai máis de cinco anos, unhas instalacións acondicionadas para que os rapaces, con capacidade de votar ou non, realizaran as súas actividades culturais e lúdicas, vaso de plástico en man, e vomitada, ou jumitada aos pés, xunto a un par de cívicas litronas ou dun libertario litro e medio de calimocho barateiro.
Penso, querido Ramón, que debías inspirarte na profética visión que este soldado do Sultán tivo, e incluír, como proxecto prioritario no teu programa, a construción do devandito botellódromo para non solo solaz e recreo dos maiores e menores, senón tamén para un completo desenvolvemento da personalidade dos rapaces. Non vaia ser que ao non poder realizar as súas actividades nocturnas en calquera rúa de calquera vila vaian quedar totalmente bloqueados ou máis aínda traumatizados pola súa falta de liberdade e teñan que levar a botella de JB ou de Bacardi para o uvedoblecé e bebela sen que se dean conta os pais.
Por suposto que o botellódromo estaría dotado dunha UCI, máis que nada polos comas etílicos, dunha boa chea de timbres conectados a pisos particulares para tocar un pouco as pelotas, dunha parede con dous coches aparcados que fagan o papel de urinarios colectivos, dun espazo cheo de botellas de plástico e cartóns baleiros de viño peleón que nunca estea limpo para dar ambiente, e dalgún que outro mobiliario urbano tipo farol, contenedor ou caixeiro automático para que podan estragar os asistentes, e desa maneira liberen o estrés ao que esta sociedade moderna os somete.
Como suxestión, diría que o botellódromo debería construírse ao lado dunha gardería, así os nosos rapaces xa irían mamando dende ben pequeniños esta nova actividade cidadá, que algúns sociólogos cualifican como a evolución das desaparecidas sardiñadas de mediados do século pasado, pero que moitos estudosos din que non ten nada que ver.
¿Non fan cemiterios, casas de cultura e aeroportos que non se usan? Eu digo que debería construírse un botellódromo comarcal. Aínda que se cobrara un euro por entrada seguro que as fins de semana estaría cheo.
E mentres o van construíndo, déixenme dicir que o vindeiro sábado, se o tempo non o impide, levaremos unhas botellas e tomaremos unha copas pola noite na praia de Corbeiro. Non hai mellor cousa que unha festiña nocturna ao aire libre. Estades todos convidados, pero, iso si, ¡traédeme bolsas para recoller o lixo!