Gustos e manías

Francisco Ant. Vidal

RIBEIRA

BERNARDO CODESIDO

02 oct 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Teño un amigo tan maniático que non toma unha caña de cervexa se non é en copa. E el ten outro que di non tomar merengue porque lle amarga. O caso é que nisto dos gustos todos temos algún amigo rariño que confunde o sabor coas teimas, que sempre ha de protestar polo viño ou polo sal, xa sexa porque ten pouco ou porque ten de máis. Xa sabemos que sobre gustos non hai nada escrito, e desconfío deses sibaritas de padal tan exquisito que ata distinguen a auga da billa da propia casa da do veciño.

Esta semana fun invitado a un restaurante exótico especializado en comida de non sei que parte de África. Unha cociña propia dun país onde ningún cociñeiro leva gorro e onde che serven cousas tan raras como algo feito con fariña de plátano, ou unha fritura, en aceite de palma, de arroz con carne dun animal descoñecido por estes lares, e regado con viño tamén de palma. Nin sabía que existía tal viño do que eu só oíra falar a través das novelas da Nixeriana Chimamanda Ngozi Adichie.

Sempre dicimos que hai que probar de todo, pero se nos pasteis que mercamos na tenda nos din que foron feitos con ese aceite, preferimos non mercalos e escandalizámonos cando nos contan que aló por algún lugar de Asía alguén tomou serpe fritida ou que o pai do Nini cazaba ratas porque, segundo Delibes por boca dun dos seus personaxes, con unha pinta de vinagre son mellores que paspallás.