José Carou: O bardo que regresa desde Rianxo para escribirlle á auga, á dor e á esperanza

xoán r. Alvite MAZARICOS / CORRESPONSAL

RIANXO

Vén de lanzar un novo poemario que se completa coas ilustracións de Salvador Laíño

27 may 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

«Estes versos non os escribín eu. Escribiunos alguén que ás veces teño o convencemento de ter sido eu nunha existencia anterior. E outras non. Iso é o mesmo que dicir que o poemario se escribiu só. Aquí non podo dubidar. Foi deste xeito. O único que eu fixen foi reescribilo incesantemente ao longo destes derradeiros 25 anos. En todo caso, asino estes versos máis por necesidade que por ledicia». Con esta perturbadora confesión arrinca o rianxeiro José Carou Rey o seu novo libro. Neste caso, un poemario que, baixo o título Hemisferio auga, xa se atopa nas principais librarías galegas baixo o paraugas de Medulia Editorial. Trátase dunha obra que, segundo recoñece o propio autor, afonda nos sentimentos humanos e por iso require da complicidade do propio lector para o seu goce: «Sen dúbida, calquera persoa que se achegue aos poemas do libro pode facelos seus, porque falan de sentimentos aos que ningún ser humano é alleo».

Para esta nova aventura literaria, Carou contou coa colaboración do artista Salvador Laíño, tamén natural de Rianxo, e sobre o que o poeta se desfai en eloxios. «Laíño é xa un pintor de culto para moitos de nós, un pincel imprescindible no panorama galego contemporáneo. Unha premisa básica para min, ao decidirme a publicar este poemario, era contar cos seus debuxos», apunta antes de recoñecer que o libro non se entendería como un todo se as ilustracións non reflectisen o sentir dos poemas.

Neste sentido, o debuxante fai fincapé na amizade que o une ao escritor desde cativos, cando se coñeceron aos 12 anos nas clases de música do antigo Liceo de Rinlo. De aí, a ilustración da portada do libro: un saxofonista e un trompetista abrigados baixo un paraugas do que choven notas musicais. Explica que os seus debuxos, feitos a bolígrafo, encádranse nunha etapa titulada Tempo de espera, nome que fai referencia ás horas de agarda polo seu pai, na porta do hospital de Santiago, durante os anos que durou a súa longa e cruel enfermidade.