Natalia Carou: A pluma que transforma a dor en literatura

Antón parada RIBEIRA / LA VOZ

BOIRO

CARMELA QUEIJEIRO

A creadora boirense vén de acadar o premio Vilar Ponte coa súa última novela, «O mal querer»

29 dic 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Existen moitos motivos que poden levar a unha persoa a enfrontarse a un folio branco. Hai quen escribe por amor. Hai quen o fai guiado polas liñas dos grandes autores co soño de que algún día camiñen polas súas do mesmo xeito. E ata hai quen o entende como un exercicio necesario para no futuro convertelo na súa profesión. A protagonista desta historia, non. Natalia Carou Figueira (San Ramón de Bealo, Boiro, 1974) fíxoo por necesidade, por atopar un refuxio ante a dor que acabou constituíndo o motor da súa literatura.

Na actualidade, a autora boirense xa leva publicadas dúas recoñecidas novelas -O alento nas costas e A cova da Moura, ambas por Baía Edicións- e unha dixital -Mariposas tristes, Harpercollins HQÑ-, pero o gran aval ao seu traballo, que conseguiu este ano, chegou coa forma do viveirense Premio Vilar Ponte de Novela, que conquistou co seu traballo máis recente, O mal querer. Non obstante, para comprender o que levou a triunfar na literatura a esta asesora fiscal de profesión cómpre retroceder un chisco. Concretamente, a 1978. O mesmo ano no que perdeu a seu pai.

Un refuxio de papel

Con só catro anos, o falecemento do cabeza de familia provocou que non quedase máis remedio que Natalia Carou fose internada no colexio Mosteirón de Sada. Alí era unha das máis de 500 rapazas, pero non unha calquera, pois nunca se resignou á escuridade da tristeza. Atopou a luz entre os estantes da biblioteca do centro. «Sentíame terriblemente soa, perdes a teu pai e non tes a túa nai... A lectura converteuse na forma de apagar a soidade, de esquecer o que estaba a pasar e escribir unha vida diferente. Comecei a facelo porque quería espertar emocións», lembra a escritora.