O íntimo abrazo da pedra


Último sábado de febreiro. Empurrado pola atracción que espertou o décimo terceiro Encontro Arqueolóxico do Barbanza, que reuniu en Boiro a unhas 300 persoas, entre as que había algúns vellos coñecidos e amigos dos teus tempos universitarios, colles o coche e enfilas a estrada de Noia para dirixirte a Moimenta co fin de visitar as escavacións que alí se fixeron xa hai un tempo, únicas da zona que non coñeces. Atravesas Comoxo nunha tarde que semella un inmenso agasallo do inverno para a mirada: a unha marxe e outra do asfalto, verdes lenzos machados de brochazos amarelos. Cara ao nordeste, un fío de escuma branca cae da ladeira do monte: a fervenza de Cadarnoxo.

Pasas o cruce que sube para Iroite e aparcas á dereita. Baixas do coche e tomas pola rúa central da aldea, dunhas 30 casas. Avanzas costa arriba. Fas unha foto do pequeno lavadoiro alimentado por unha fonte de dous canos que verten auga a cachón. Máis adiante, mulleres e homes e rapaces e rapazas, que falan e xogan, ocupan unha praza que baña a luz do sol. Saúdas e segues ascendendo. Un home que traballa nun curral infórmache de que as escavacións están enfronte, no monte do Espiño, salpicado de penedos e ateigado de toxos. Diante da última casa hai un ancián. Sentas con el e logo vén un home máis novo ca ti. Cóntache que a rúa principal antes era o camiño de pedra para ir e baixar do monte, que logo foi de cemento e agora está uniformemente empedrado. A aldea é fermosa.

Camiñas ata o lindeiro do bosque. Pedra. Aquí todo é de pedra. As calellas, as casas, os alpendres e cortes dos animais, os hórreos, todos con teitos de tella do país, os muros das hortas, algunhas cavadas á man. Campos incultos que descenden en picado ata a estrada. Desde aquí enriba, onde lle chaman O Campo, e onde nada é chan, aló ao fondo un recuncho da ría de Arousa: un cacho de Rianxo e toda a fachada marítima de Vilagarcía. Hai mulleres colgando roupa nos tendais das hortas.

Pedra e auga. Auga que baixa rapidamente polas costuras das faldras da serra. Divisas a calzada que vai para a igrexa de Macenda. Baixa o silencio dos piñeirais no cálido aire da tarde, mentres de fronte elévanse as fumaredas das fogueiras cara un ceo cheo de claridade. Esqueces as escavacións e pensas: tes visto tantas pedras que case non sabes se miras para elas ou son elas as que miran para ti. Ás veces tes a impresión de que xa estás fundido con elas. Hai tempo, por esta costa subían e baixaban o gando e os carros. O home díxoche que mesmo viñan dende Cabo da Cruz a buscar batume ao monte. E cando viñan de volta deixaban boa parte da carga diante das portas porque tropezaban coas casas.

Imaxinas que por estas ladeiras houbo un tempo no que os lobos andaban coas nubes ao lombo e afastábanse da corredoira porque por ela descendían do monte as pedras rodando por entre as casas. As pedras como sinais, como guías na negrura da noite e nos días nos que a néboa caía dende a montaña ata tapar os campos do val.

Pedra. A intimidade da pedra. Enriba destas pedras sóbense os galos para anunciar a chegada da alba, para anunciar que é hora de levantarse. Pedras ciscadas ou xuntas, pedras de granito que ao lonxe semellan estatuas esculpidas polos séculos e o clima. Aquí nunca chegaron os mouros. Aquí no inverno hai que torcer a cara para ir dun sitio para outro, pois o vento circula coma se fose unha alma en pena. Ata aquí, ademais dos paxaros, soben as ovellas, pero sobre todo as cabras, porque lles gusta estar sempre nun alto. Coma ti, que case sen darte conta estás soñando co abrazo telúrico da pedra, arrolado pola alegre corrente da auga. Por iso te esqueciches das escavacións. Volveremos outro día e buscarémolas, diste animosamente, porque a pedra nada di do camiño.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

O íntimo abrazo da pedra