Moitos dos homes e mulleres da miña xeración temos agachada unha emoción que non está na nosa comarca, senón a 60 quilómetros. A ver se a lembrades: nestas datas do Nadal a principios dos 80, e as nosas nais —e as nosas tías máis novas, que eran as que conducían— levábannos a ese remoto lugar chamado Lavacolla.
Alí, nunha ateigada terminal de aeroporto, agardabamos con moitas outras familias a que se abrira aquela porta automática (era automática?). De aquela o avión metía moito respecto e chegábase ao aeroporto unha hora ou hora e media antes, como se tiveramos que prepararnos mentalmente para algo extraordinario.
E claro que o era. Á tardiña chegaban os voos internacionais de Lavacolla. O noso aeroporto central estaba moito máis conectado co mundo ca hoxe, aínda que non fose tanto polo noso poder económico como co negocio de carretar emigrantes de volta á terra. E esa porta, cada vez que se abría, era como unha especie de lotaría. Homes con chaquetas de coiro recentemente estreadas carretando maletas enormes cheas de agasallos. Xurdía un berro da multitude, producíase o reencontro logo de meses, anos, ás veces décadas.
Para os vilegos coma min o aeroporto era como a procesión do Nazareno: o momento no que aparecían aquelas señoriñas engurradas, vellas coma o tempo, que só se movían da aldea para as cousas realmente importantes.
Agora parece que o máis importante deste tempo de Nadal son as luces. Non. O máis importante é que, nalgures nestas festas, as portas automáticas continúen abríndose para traer alegría.