Écomún denominar malas herbas ás que non plantamos os humanos, que medran de xeito espontáneo, tanto nos xardíns privados como no espazo público. Van por libre e non respectan as normas humanas de ordenación, non obedecen os designios que os humanos preparamos para elas. Son a parte da natureza, do noso hábitat, sen humanizar.
Non as soportamos, nin no xardín nin nas rúas, porque crémonos donos da natureza e sempre intentamos moldear ao noso pensamento de como debe comportarse, civilizarse. Creamos armas para combatelas: os herbicidas, o vinagre, o glifosfato ou a Coca-Cola, para erradicar as que nos desgustan para sempre, pero revélansenos. Construímos beirarrúas de cemento no rural porque os veciños queren pasear de aldea a aldea, ou porque lles parece que soben o chanzo urbanístico do urbanizable; pero non temos tantas armas para controlar esas impertinentes herbas que rebentan o cemento -seguramente mal construído, e sen as capas antirraíces-, e que dan aspecto de desleixo, que invocan a botarlle as culpas ao alcalde por descoidar o rural.
Este século e a pandemia trouxeron novas tendencias en Francia, importadas xa en España, de deixalas medrar, creando o concepto de naturalizar as cidades, que ademais de quitarnos dores de cabeza afórranos en produtos e persoal. En Nantes conclúen que axuda contra a polución, filtran a auga arrastrada, evitan a erosión, proporcionan un hábitat para unha fauna específica e rexorden novos ecosistemas. Sirva esta proclama para que os alcaldes se defendan das críticas e para experimentar outra relación co planeta.