Estalotes e lirios silvestres


Como ben sabedes, compañeiros!, un era coñecido como o irmán de Bocatorta. Si. Era o irmán máis novo daquel armario cadrado que durmía cun ollo aberto, o que lle deixou así e sen visión a mesma meninxite que lle torceu a boca. Mais tamén influíu o cal que, sen querer e xogando, lle botou na cavidade ocular a Carmona. Serían mozos?, pregunta unha voz interior. Iso era o de menos, o certo é que el e túa irmá Eugenia foron os que te levaron á igrexa de Abanqueiro para que te bautizaran, lembrouche outra voz interior. Máis en serio, meus colegas da infancia, dígovos que a escena máis nítida que garda o cofre da miña memoria daquela época é a da morte do avó Benigno: non lembraba ter visto antes a miña nai chorar tan desconsolada. O avó morreu no inverno e xa estaba viúvo cando finou, mais non tiña rexistrado no meu libro dos recordos o día que falecera a avoa Estrella.

Este monólogo desenvólvese mentres estou parado diante da casa deles, nun intre no que a aldea estaba envolta nunha especie de gasa gris que filtraba a tenue luz da tarde. Regresaba para a nosa vila. Rexeitei a estrada e entrei no camiño das Bouciñas. Pareime cerca da fonte dos Fríos. Rememorei os días nos que andabamos polos barrancos a coller estalotes, ou camiñabamos entre as leiras e as brañas, aquelas brañas dos Laguchos que todas as primaveras bordeaban os lirios silvestres, e que agora fican ateigadas de salgueiros, ameneiros e algúns bieiteiros, e ás cales xa ninguén lles vai botar auga.

Un pouco máis tarde atravesei os prados de debaixo de Faldexín. Había unha vaca pardobranca atada a unha estaca na que, naqueles tempos, era a finca dos curmáns do noso pai. Cando cheguei ao fondo, levei unha enorme decepción: onde antes estaba o manancial das Fontaíñas, agora só se vían silvas e árbores que tapan o lavadoiro ao que alimentaba, así como a boa parte das brañas dos arredores. Por debaixo das silveiras corría auga limpa e cristalina polo antigo regueiro. Continuei cara Brión observando a contorna completamente cambiada e os brañais abandonados. E de súpeto, lembrei que unha vez na praia de Mañóns coñecera a un tipo fornido de Graso que, curiosamente, lle chamaban Juan das Brañas.

Anos máis tarde volvín oír falar del, cando lle escoitei a Caamaño, o do bar Farmassia, contar que aquel home de Graso, cando estaba embarcado, nunha escala que fixo o barco en Las Palmas e estando sentado nun banco do porto, achegáronselle tres raparigos, sacaron unha navalla e pedíronlle a carteira. Entón Juan das Brañas, sen inmutarse, díxolles: «Pero homes, vamos ver, ¿queréis atracarme? Pero no os dais cuenta de que andamos todos a lo mesmo!». Acabaron amigos e fumaron xuntos un porro para selar a súa amizade.

Entrei na aldea por onde está a eira e o hórreo dos Torrado, tamén desartellados. Lembrei que os do Souto gardabamos boa relación cos de Brión. Coincidiamos na encrucillada de Vista Alegre cando iamos para a escola. Se algunha vez trababamos unha batalla a pedradas, axiña nos reconciliabamos, sobre todo cando viña a tempada das cereixas.

Cando acadei o corazón da poboación, onde antes estaban o estanco e taberna, topeime coa filla máis nova dos donos. Estaba coa netiña. Saudámonos. Entón volveu esa voz insidiosa que reside na miña cachola: «Aínda se conserva ben, non che parece?». Nada contestei. Mais outra voz máis conciliadora comentou: «Un curmán teu andou un tempo a facerlle as beiras. Era moita muller para un apoucado coma el, non cres?». Gardei silencio. E ao pouco tempo empezaron a caer unhas pingueiras desde un ceo que se cubrira de escuras nubes. E recordei o que dicía Gabriele D'Annunzio: «Llueve sobre nuestros rostros silvestres».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Estalotes e lirios silvestres