Máscaras


Vermello contra o mar

As máscaras téñenme moi confundido, supoño que como a todo o mundo. Xa non é a sensación de que estamos nunha especie de entroido permanente, que tamén, senón o feito de que non son capaz de interpretar a cara das persoas: se están contentas, agobiadas ou se o que eu lles digo lles parece convinte ou non. Din que os ollos son a parte máis expresiva da cara: comezo a ter claro que non. Están ao nivel de expresividade das fazulas, as meixelas, ou os beizos.

Andar con máscara provoca unha certa sensación de impunidade voyeur, similar á festa de Eyes wide shut. Observas que a xente se te queda mirando fixamente e durante máis tempo, estou convencido, de que se non a tiveran posta.

Creo que confundimos a sensación de impunidade ou discreción das máscaras coa das gafas de sol. Eu aprendín algo da vida cando os meus compañeiros de piso universitario me ensinaron a baixar as gafas de sol ás terrazas para ver (e comentar) sen medo a alegría da primavera nas rúas. Pois hai xente que pensa o mesmo, que as máscaras te fan invisible.

E logo hai que ver o ben ou o mal que pode sentar a máscara. Hai xente que a máscara ata lle queda ben e a fai máis guapa do que é; tamén acontece ao revés. Pero creo que son as mesmas persoas ás que todo lle senta ben, ata unha noite sen durmir.

De seguirmos con esta situación, imos vivir a reinvención do ollo, moi esquecido pola beleza e a sedución nos últimos anos. Alegraríame por unha cousa. Por recuperar o vello costume de chiscalos para compartir un segredo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Máscaras