Gurugú


Un non sabe con que estraños resortes funciona a memoria. Os vellos contan como lles veñen á cabeza recordos vívidos da infancia máis remota nos que había décadas que non pensaban. As lembranzas importantes sempre volven. E aínda que non sexamos conscientes, sempre están aí, marcando o que somos ou o que nos interesa.

Na miña novela O anxo negro imaxinei un conde de Carnota, un home do Renacemento, ao servizo da coroa en intrigas diplomáticas e bélicas por Italia, Flandes ou Inglaterra. Só despois de escribir a novela e vela impresa, lembrei un día na ducha que o meu avó me falaba dun señor da torre de Xunqueiras que morrera en Grecia e de quen trouxeran a cabeza de volta á Pobra nun barril de sal.

Logo comprobei que a lenda tiña moita verdade: Diego Parragués das Mariñas caeu en combates en Grecia e no seu testamento, asinado en 1612 en Italia, estipulaba que os seus ósos retornaran á Pobra no caso de morrer en país estranxeiro.

Estes días, nunha conferencia, falei do curioso topónimo Gurugú, que aparece por montes de todo o país e co que levo obsesionado moito tempo. Fascíname porque é un recordo traumático gravado na nosa paisaxe. No Gurugú, uns montes sobre Melilla, combateron miles de rapaces galegos contra os rebeldes de Abd-el-Krim na tristemente famosa Guerra de África a principios do século XX. Ao final da charla o meu pai fíxome lembrar algo que eu tiña esquecido. De pequeno eu xogaba nunha alta pedra da praia de San Lázaro chamada O Ghurughú. A memoria sempre está aí.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Gurugú