Psicose de fronteira

A cidade son persoas: recrutas etíopes e mozas louras con unllas pintadas


Experimento a psicose de fronteira. Entro desde Xordania. Son cacheado, interrogado e fichado. Expulsan do control unha nai mentres uns gardas esnaquizan caixas de galletas. Da ponte Allenby sae o bus entre sinais de «perigo, minas».

A cidade é unha cúpula dourada, oliveiras centenarias, edificios coroados de arame de espiños. É un muro sagrado entre detectores de metais, un viacrucis e graffitis coa Kaaba. Cambiar de rúa é cambiar de país: unhas con toque de queda; outras con terrazas cheas. Máis aló leo: «Área residencial xudía, non pasar». No zoco vexo camisetas co slogan «USA keep calm, Israel is coming», e palestinas bicolores a bo prezo.

A cidade son persoas: recrutas etíopes e mozas louras con unllas pintadas; son curas e monxes teimando sobre o punto exacto do sepulcro; e nenos que saen do colexio con escolta armada; son mozos musulmáns que colocan grilandas para celebrar o ramadán e patrulleiros que lles ordenan apartarse. De madrugada, vellos ortodoxos louvan a Deus na rúa. Mentres, uns cristiáns palestinos láianse e profetizan, entre dentes, que a cidade, algún día, volverá ser súa.

A cidade é unha pintada no muro que rodea Belén; a pomba da paz desgarrada polo león da guerra. Ao seu carón, un letreiro de benvida en 3 alfabetos: «Welcome to Jerusalem».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Psicose de fronteira